Οταν ειχε γινει το ατύχημα τον περασμένο Ιούλιο, το πρωτο που είχαμε πει ηταν οτι ευτυχώς δεν υπήρξαν τραυματισμοί και οτι βγήκαμε αλώβητοι απο ενα αρκετά σοβαρό συμβάν οπως αυτο.
Φανταστείτε λοιπον την έκπληξη μας οταν μετα απο τοσο μεγαλο διαστημα, καταλάβαμε οτι τελικα δεν ειναι απολυτα ετσι τα πραγματα.
Και για να γίνω πιο σαφής.
Τον τελευταίο καιρό ειχε καποιες ενοχλήσεις στον αριστερό ώμο η Λιτσα, δεν του έδινε και ιδιαίτερη σημασία. Πίστευε οτι καποια κινηση θα ειχε κανει και την ενοχλούσε.
Το προβλημα ομως με την πάροδο του χρονου μεγάλωνε, με αποκορύφωμα τις τελευταίες ημερες οπου ο πόνος έγινε αφόρητος.
Στο νοσοκομείο λοιπον που υπηρετεί ο διοικητής της ειναι ορθοπαιδικός, την είδε, εκαναν τις δέουσες εξετάσεις και να τα μας.
Ζημια στην κλείδα, αποτελεσμα δυνατού χτυπηματος και οξεία περιαρθρίτιδα.
Οταν η Λιτσα του ειπε οτι δεν εχει χτυπήσει, δεν πήγε καν το μυαλό της στο ατύχημα, της ειπε οτι δεν ειναι κατ ανάγκη πρόσφατο το ατυχημα, μαλιστα απο την εικόνα δείχνει οτι ειναι αρκετό καιρό πριν.
Το ατυχημα δημιούργησε το προβλημα και δεν το είχαμε καταλάβει.
Τεσπα, τωρα εχει ακινητοποιηθεί τελείως το χερι της και ελπίζουμε να ανταποκριθεί στη φαρμακευτική αγωγή.
Κι εδω μπαίνει και το σχετικό με το αντικείμενο του φορουμ γεγονος.
Σημερα το πρωί μου λέει στενοχωρημένη η Λιτσα.
"Σπύρο, κατι έπαθε το ρολοι μου. Σταμάτησε και δεν δουλεύει""
Όντως, ειχε σταματήσει στις 5.00 το πρωί, αλλλα δικαιολογημένα αφου εδω και 2-3 ημερες η κινηση του χεριού της ειναι ελάχιστη, πράγμα το οποιο της εξήγησα.
Και πέφτει και η φοβερή ατάκα.
" Α! Ειναι κινετικ, ετσι; "
Ιδου το πρωτο ρολεξ κινετικ
