Αισθάνομαι τυχερός, μην πω ξεχωριστός, που τα ρολόγια μου δε λιώνουν από το νερό.
Καημένοι κάτοχοι ταχαμουατσάλινωνκολοκύθιατούμπανακαταδυτικώνπολλάφράγκα ρολογιών γιατί δεν παίρνεται ένα Κάζιο για πλατσουρίσματα ή έστω ένα Πατέκη που έτσι κι αλλιώς δε θα περνάει ούτε έξω από την τουαλέτα; Κι έτσι θα έχετε ήσυχο το κεφάλι σας κι ο Τζώρτζ θα κοιμάται σαν πουλάκι;
Πέρα από την πλάκα πραγματικά απορώ τι κάνουν στα ρολόγια τους και τα φέρνουν σε τέτοια κατάσταση. Το σίγουρο είναι πως, όταν θυμούνται μετά από 20+ χρόνια να περάσουν ένα σέρβις στο ρολόι τους, ανακαλύπτουν τη συγγένειά του με την πενικιλίνη. Ένα καλοσυντηρημένο ανοξείδωτο ατσάλινο αντικείμενο έχει μεγάλη διάρκεια ζωής. Εδώ μεταλλικές γέφυρες, όχι ανοξείδωτες, αντέχουν για χρόνια. Το ανοξείδωτο ρολόι (που το συντηρεί και το προσέχει ο ιδιοκτήτης του) δε θα αντέχει; Αυτή είναι η δουλειά του.
Από την άλλη μην μπερδεύουμε τα ρολόγια με τα υποβρύχια. Μερικές ώρες στο νερό το ένα, μια ζωή στο άλλο. Άλλο κράμα το ρολόι, άλλο το υποβρύχιο.
Όσο για την ομολογουμένως ωραία δημοσίευση του karteo παραθέτω μια φωτογραφία από μια πρόσφατη κατάδυσή μου στο Δαμνόνι στην Κρήτη.
Εγώ είμαι στα 9μ και η κυρία στο βάθος στα 20-21μ. Αν τα νερά είναι διαυγή βλέπεις πολλά μέτρα μέσα στο νερό. Δε μου φαίνεται απίστευτο που το έβλεπε το ρολόι του ο D. F. Dawson αλλά δεν μπορούσε να το φτάσει. (Αναζητώντας στο διαδύκτιο το όνομά του στην πρώτη σελίδα υπήρχαν δύο βιολόγοι θαλάσσιας ζωής με το όνομα Dawson. Τυχαίο; Κλείνει η παρένθεση). Σ' αυτά τα βάθη δεν υπάρχουν κύματα κι ούτε περνάνε πλοία. Αν δεν του γυαλίσε κανενός αστακού το Ρόλεξ δεν υπήρχε λόγος να μην το βρει εκεί.
Φέτος μου έπεσε στα 12μ το Β&Μ. Βλακωδώς ήθελα να σφίξω το Ζουλού ενώ κολυμπούσα και μου γλύστρισε από το χέρι (πρέπει να έχασα καμιά ντουζίνα χρόνια). Γύρισα την άλλη μέρα με μπουκάλες (από περίπτερο) και το βρήκα.
Φιλικά
Δημήτρης
