Η Longines μας έχει εν γένει συνηθίσει σε πιστές επανεκδόσεις ιστορικών της μοντέλων.
Η cushion κάσα, κακά τα ψέμματα, είναι πολύ ιδιαίτερη και όχι τόσο εμπορική, τουλάχιστον στις μέρες μας.
Εικάζω λοιπόν -εκείνοι προφανώς γνωρίζουν τον ακριβή λόγο- ότι ήταν πολιτική της εταιρίας να μην προσθέσει τον εσωτερικό δείκτη με την περιστρεφώμενη στεφάνη (φυσικά όχι λόγω έλλειψης τεχνογνωσίας), αλλά γιατί η συγκεκριμένη κατασκευαστική ιδιαιτερότητα σε συνάρτηση με τις σημερινές επιταγές υδατοστεγανότητας (μίνιμουμ 30Μ, κάτι που δεν υφίστατο στην περίπτωση της ιστορικής έκδοσης καθότι ο χαρακτήρας του ήταν αμιγώς πιλοτικός), θα αύξανε σημαντικά το κόστος κατασκευής με κίνδυνο την εμπορική του αποτυχία.
Εκτιμώ ότι δεν προέβλεψαν σωστά αφού στην πραγματικότητα συνέβει ακριβώς το αντίθετο.
Η επανέκδοση δε στέφτηκε από επιτυχία, αφενός λόγω του ιδιαίτερου σχήματος της κάσας, αφετέρου γιατί απουσίαζε ''αυτό το κάτι''.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση η ιδιαιτερότητα της πρώτης έκδοσης, η οποία σε συνάρτηση με τη διαφήμιση που θα γινόταν βάσει του ονόματος και της ιστορικότητας του μοντέλου θα επέφερε μεγαλύτερες πωλήσεις στην εταιρία.
Αυτό είναι ίσως κάτι που δε θα μάθουμε ποτέ, ωστόσο η ίδια η ζωή μας έχει διδάξει ότι όταν πηγαίνεις κόντρα στις αρχές και την ιστορία σου θα υποστείς τις ανάλογες συνέπειες.
Στη προκειμένη περίπτωση εξαλείφοντας τον εσωτερικό δείκτη και τη δυνατότητα περιστροφής της στεφάνης, αφαίρεσαν ένα σημαντικό ατού από τα χέρια τους -το οποίο θα λειτουργούσε ως επιπλέον κίνητρο στις πωλήσεις του ρολογιού σύμφωνα και με την ιστορικότητά του- καταδικάζοντάς το ουσιαστικά, αφού το περιόρισαν σε μία ειδική και πολύ μικρή κατηγορία αγοραστών:
αυτή των φίλων των dress ρολογιών σε σχήμα cushion.