Oταν κάποιος έχει στη λίστα του ΡΡ χρονογράφο ή άλλης πολυπλοκότητας, δεν καταλαβαίνω γιατί να σκεφτεί κάτι άλλο.
Ναι, με δεδομένο το ότι θέλει να μείνει σε αυτό το κομμάτι.
Όχι απαραίτητα, από τη στγμή που ναι μεν κανείς έχει ΡΡ κάποιας πολυπλοκότητας, το οποίο όμως είναι με μπρασελέ και ταυτόχρονα ο ίδιος δεν διαθέτει ένα αντίστοιχο κομμάτι (κάποιας παρόμοιας πολυπλοκότητας) με leather strap.
Μερικά σχόλια ακόμη, διυλίζουμε τον κώνωπα τώρα αλλά τα χόμπι έτσι είναι.
Τα ρολόγια που έβαλα στη λίστα είναι ολίγον ασύνδετα μεταξύ των. Το όποιο αντικειμενικό κι έμπειρο μάτι βλέπει άμεσα πως ο υποψήφιος αγοραστής δεν ξέρει τί θέλει, πράγμα όχι ασύνηθες δια τον υπογράφων. Η 'συλλογή' ως τώρα περιλαμβάνει το 5712/1Α και το IWC Da Vinci chrono LE. Λίγο προς σπορ και τα δύο, σχετικά σωστά μελετημένος καταμερισμός πολυπλοκοτήτων και μπρασελέ/leather strap, κάθονται ωραία στο χέρι κλπ. Δεν αναιρεί το ένα το άλλο τουλάχιστον, στο μέτρο του δυνατού.
Από 'κει και πέρα, ένα dress θα ήταν χρήσιμο κι όχι απαραίτητο να έχω ουσιαστικά, με κάποιο βασικό complication (είτε date, είτε chrono, είτε annual calendar κλπ.) Ένα ALS Saxonia με ημερομηνία, για παράδειγμα, θα ήταν αρκετό. Το εν λόγω στυλ είναι πολύ ωραίο για κάθε μέρα στο γραφείο, με την προϋπόθεση ότι δεν θα συνεχίσω να ζω σε ένα γεωγραφικό τόπο με κλίμα τροπικό όλη μέρα. Τώρα αν το κομμάτι θα είναι Reverso, ALS, Patek, andreyev Zenith ή οτιδήποτε άλλο, αυτό νομίζω είναι δευτερευούσης σημασίας.
Προσωπικά βρίσκω το όποιο ρολόι με μπρασελέ σχετικά περιοριστικό/βαρετό ως ένα και μόνο κομμάτι για 24-ωρη χρήση 365 μέρες το χρόνο. Θεωρώ πως στην Ελλάδα οι άντρες είμαστε πάρα πολύ προσανατολισμένοι σε αυτού του τύπου κομμάτι, και δη σε Rolex. Η αίσθηση ήταν η ίδια πριν που είχα τέσσερα Rolex, και παραμένει η ίδια τώρα που τα έχω δώσει όλα και στη θέση τους τοποθέτησα μόνο το Nautilus με μπρασελέ. Τίποτε δεν άλλαξε και το ήξερα, και δεν έχω μετανιώσει ούτε λεπτό που τα έδωσα.
Η κίνηση που έκανα είχε αυτό το σκοπό, να παραμείνει ένα μόνο κομμάτι με μπρασελέ, γιατί όπως και να το κάνουμε χρειάζεται (σε ταξίδια, στη θάλασσα, κλπ.) Η μόνη διαφορά με τον Πάνο που έχει τη Χιονάτη αλλά και με όλα τα υπόλοιπα παιδιά που έχετε ατσάλινο Rolex με μπρασελέ, είναι πως το Patek είναι πιό upscale, κοιτάς το dial και πραγματικά χαζεύεις με την ποιότητά του, όπως βέβαια κι ότι το Patek είναι πολύ ακριβότερο στην απόκτηση και κατάτι λιγότερο 'tool' watch. Τίποτε παραπάνω.
Το GMT II YG, είτε με πράσινο είτε με μαύρο dial είναι απίθανο κομμάτι, το 5712 όμως περνά αρκετά απαρατήρητο σε σχέση με το συγκεκριμένο Rolex και φοριέται πιό εύκολα στην ηλικία που είμαι τώρα. Προσωπικά δεν κολλάω καθόλου στο να το φορώ όλη μέρα, αλλά όταν κανείς ταξιδεύει ή αν πάω Κίνα από τον Οκτώβριο, τα πράγματα δυσκολεύουν - δεν υπάρχει λοιπόν λόγος. Νομίζω πως σε αυτή τη φάση, ένα παραπάνω ρολόι με μεταλλικό μπρασελέ δεν θα είχε τόσα πολλά να δώσει όσο ένα ωραίο τύπου dress με δερμάτινο λουράκι.
Τα Panerai και Big Pilot είναι στα ίδια χρήματα, περίπου $15k, και πάλι έχεις ένα ωραίο σπορ κομμάτι. Παίζει ο Πάνος όπως κι οι υπόλοιποι με τα λουράκια, παίζεις κι εσύ. Εντάξει. Όμως 15k είναι 15k, κι όταν το ALS ή το annual PP έχουν (πες) από 30 μέχρι $55k, είσαι δυό-τρεις μήνες μακριά από άλλο ένα κομμάτι που ξέρεις καλά πως θα το κοιτάς και θα χαζεύεις, πως θα το φοράς και δεν θα μετανιώνεις ούτε δευτερόλεπτο που περίμενες λίγο παραπάνω για να το αποκτήσεις.
Ο Τάσος χτύπησε το ΑΡ και συνάμα το WG Daytona με strap. Ωραία κομμάτια. Όλοι ωραίοι είμαστε όμως, αλλά δέκα από 'δώ, δεκαπέντε από 'κει, νάτα τα εικοσιπέντε. Χονδρικά μιλάμε. Με εικοσιπέντε συν κάτι παίρνεις Patek. Βάλε στον ένα καρπό το RO white dial και στον άλλο ένα Nautilus (5711) white dial, κι άμα μετά θελήσεις να ξαναφορέσεις το ΑΡ εγώ θα σκύψω και θα στον φιλήσω (σόρυ δηλαδή αλλά λέω τα πράγματα με το όνομά τους, δεν γίνεται αλλιώς). Προσωπικές απόψεις και τίποτε εναντίον κανενός φυσικά, αλλά δεν ξέρω, θες Daytona? Πάρε το choco/RG case με το λουράκι ρε παιδί μου, πιό reference, ή ακόμη καλύτερα ένα Daytona full RG. Κάνε το μπαμ και κάντο με τρόπο πολύ σπέσιαλ. Δεν ξέρω, απογοητεύτηκα ίσως λίγο...
Πάμε πίσω στα δικά μας. Τα RM και RD είναι εντυπωσιακά αλλά λίγο-πολύ ως εκεί. Ένα Richard Mille όταν το δεις ξαφνικά σε καρπό, και το ξαναδείς μετά πάλι κάπου αλλού, παθαίνεις αυτό το κάτι. Είναι περίπτωση, κι όταν σας τύχει αυτό που γράφω τώρα, τότε θα καταλάβετε. Όμως τα κόστη κτήσης και συντήρησης κινούνται σε εξωπραγματικό επίπεδο, το οποίο σε καμμία περίπτωση δεν δικαιολογείται από την ιστορία της RM ως εταιρία.
Πού μείναμε? Ε, ως εδώ. Τα υπόλοιπα αργότερα, σε άλλο post! Και πάλι, τίποτε εναντίον κανενός!!!
Ψηφοφορία
