Μια ένσταση. Χέστηκα για τα συμφέροντα και του Ιβάν και του παχύδερμου υποψήφιου δημοτ. συμβούλου,
προέδρου, εφοπλιστή και στα αρχ . . . α μου οτιδήποτε άλλο είναι.
Αλλά, θεωρώ ύψιστη υποχρέωσή μου να διεκδικώ με όλες τις δυνάμεις μου το δίκιο μου, είτε αυτό έχει να κάνει
με το άτομό μου, είτε έχει να κάνει με τη δουλειά μου, την οικογένειά μου, την πατρίδα μου ακόμα και με την ομάδα
που πάνω από 42 χρόνια στηρίζω και λατρεύω. Είναι θέμα αυτοεκτίμησης, αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας-τουλάχιστον όπως εγώ τα αισθάνομαι. ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ. Και ίσως οι λέξεις ΄΄αξίες΄΄ και ΄΄δικαιοσύνη΄΄να φαίνονται σε πολλούς μελό και παρωχημένες, ίσως παραπέμπουν σε ταινίες με το Νίκο Ξανθόπουλο αλλά για μένα είναι στάση ζωής.
Έχω πληρώσει πολύ ακριβά γι αυτά και είμαι πολύ υπερήφανος για ότι έχω θυσιάσει ωστε να μην τα προδώσω.
Και έχω θυσιάσει πράγματα που ελάχιστοι θα σκεφτόταν να παραχωρήσουν ( π.χ. μια ΄΄λαμπρή΄΄καρριέρα με ΄΄σπουδαίες΄΄ προοπτικές) εν μέσω αυτής της κρίσης που βιώνουμε.
Πολεμάω και θα πολεμάω μέχρι να μ΄εγκαταλείψουν οι δυνάμεις μου γιατί στα 48 μου κομματάκι δύσκολο
ν΄αλλάξω. Δεν μπορώ να καταντήσω σαν τον αξιολύπητο που έκλεψε με τον πιο αισχρό, τον πιο ελεεινό
τρόπο τον χωριατάκο τον αδύναμο και κάθεται με καμμιά εικοσαριά χιλιάδες ομοίους του-αξιοθρήνητους και πανυγηριζει
χειροκροτώντας το ανωτέρω αναφερθέν παχύδερμο. Τι μιζέρια ρε πούστη μου !! Τι δυστυχία ! !
Και πάμε στα οφέλη. Ένα και μόνο και αυτό μου φτάνει φίλε. Τώρα που ετοιμάζομαι γι΄ αλλού και για ένα νέο αγώνα
στη ζωή μου, μακρυά από την οικογένειά μου , κοιτάω στα μάτια τη σύζυγο και τις κόρες μου και μέσα στα μάτια τους
βλέπω υπερηφάνια, και σιγουριά οτι αν και μακρυά εγώ θα είμαι εκεί, θα είμαι δίπλα τους, οτι οσο υπάρχω εγώ δεν
μπορεί τίποτα και κανένας να τους βλάψει. Και σίγουρες οτι θα τα καταφέρω. Σίγουρες οτι δεν υπάρχει δισταγμός
και φόβος μέσα μου. Για τίποτα και για κανέναν. Το ξαναλέω. Για τίποτα και για κανέναν. Μα θα μου πεις, σε μια απο
τις πιο ταραγμένες γωνιές της γαλάζιας μπάλλας πως το λες αυτό. Όπως στο λέω φίλε. Και εκείνος ο ηλικιωμένας κύριος
εκει ψηλά με το αυστηρό βλέμα, μαζί μου είναι. Πάντα ήταν. Αρκετά όμως.