Κωνσταντίνε δεν μίλησα για εμάς όταν είμασταν μικροί, αλλά για το αρχικό σκεπτικό. Όταν δηλαδή άρχισαν να πρωτοκυκλοφορούν τα ρολόγια χειρός, αλλά και στη συνέχεια κατά την εξέλιξή τους. Πως κατέληξαν εκεί κατασκευαστές και καταναλωτές; Η μόνη λογική εξήγηση που μπορώ να σκεφτώ είναι αυτή, ότι δηλαδή ένα τόσο ακριβό αξεσουάρ θα πρέπει να προστατεύεται από χτυπήματα κλπ αλλά όπως σωστά έγραψες κι εσύ, για την ευκολότερη χρήση, από το φόρεμα μέχρι τη ρύθμιση της ώρας.
Φίλε Γιάννη, κι εγώ απλά απάντησα στο ερώτημα του τίτλου. Πιστεύω πως στο ερώτημα αυτό δεν παίζει καθοριστικό ρόλο η πορεία και η εξέλιξη του ρολογιού μέσα στο χρόνο-ιστορία. Κανένα σχεδόν κατά τη γνώμη μου, ούτε επειδή ¨κατέληξαν εκεί κατασκευαστές και καταναλωτές". Τί δηλαδή ? η πρόοδος και η εξέλιξη του ρολογιού "πέρασε-τυπώθηκε" στο πέρασμα των χρόνων στην καθημερινότητα του ανθρώπου ? Προστέθηκε στο dna μας μήπως ? Καθόλου.
Όλα έγιναν μια τυχαία στιγμή, ανεξάρτητα από την πρόοδο και την εξέλιξη. Όταν μας αγόρασε ο παππούς το πρώτο ρολόι ή όταν σηκωμένοι στις μύτες των ποδιών αρπάξαμε από το τραπέζι το αφημένο ρολόι του μπαμπά για να το φορέσουμε, τότε,
αυτή την κρίσιμη στιγμή, μας φάνηκε πιο εύκολο να το φορέσουμε (δέσουμε το λουράκι πχ) με το δεξί χέρι, έχοντας το αριστερό να περιμένει παθητικά. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι οι πιθανότητες ήταν 50-50 αλλά η ικανότητα του δεξιού χεριού έδωσε το 51% και έκανε τη διαφορά. Όλες τις επόμενες φορές τα ποσοστά θα ήταν δραματικά μεγαλύτερα για να φορεθεί στο αριστερό γιατί πλέον υπήρχε η εμπειρία (πετυχημένη μάλιστα) που άρχιζε να γίνεται συνήθεια.
Η πρόοδος και η εξέλιξη του ρολογιού δεν μας άγγιζε τότε. Απλά φορούσαμε κάτι στο χέρι, ούτε από μηχανισμούς ξέραμε κάτι, ούτε από ρυθμίσεις. Συνήθως ένα απλό quartz ήταν που όχι τις ρυθμίσεις αλλά ούτε την ώρα αρκετοί δεν ηξέραν να διαβάζουν. Το ότι φορούσαμε ρολόι και μόνο μας έκανε ευτυχείς

Όταν πλέον αρχίσαμε να μαθαίνουμε, είχε ήδη γίνει συνήθεια το φόρεμα στο αριστερό. Μόνοι μας επιλέξαμε χέρι και όχι λόγω της εξέλιξης, των μηχανισμών ή της θέση της κορώνας. Η συνήθεια είναι τόσο δυνατή που ακόμα και σήμερα, μεγάλοι σε ηλικία πλέον, αν οι εταιρείες αλλάξουν την πλευρά των πουσουαρ και της κορώνας, πάλι αρκετοί στο αριστερό θα το φοράνε και δεν θα αλλάξουν χέρι, γιατί έτσι έχουν μάθει.
Αν κάποιοι "κατέληξαν" σε κάτι είναι οι εταιρείες, οι οποίες διαπιστώνοντας την παραπάνω πραγματικότητα, προσαρμόστηκαν στις
ανθρώπινες συνήθειες. Δεν επέβαλε η τεχνολογία και η πρόοδος τη συνήθεια, η τελευταία καθοδήγησε την εξέλιξη του ρολογιού, που μη ξεχνάμε ότι είναι ένα τεχνητό εργαλείο για να
μας εξυπηρετεί.