Είναι σχετικό. Υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να αλλάζουν συνέχεια (γυναίκες, ρολόγια, αυτοκίνητα...). Άλλοι συνδέονται πιο βαθιά. Τους αρέσει να "δένονται".
Προσωπικά, ανήκω στην δεύτερη κατηγορία. Εσύ;
Μεγάλη αγάπη έχω για τα χειροποίητα παπούτσια. Όταν ήμουν σπούδαζα στο Παρίσι ατα 19 χάζευα τα John Lobb στην βιτρίνα. Έλεγα, "κάποτε θα πάρω ένα ζευγάρι". Αυτό το ένα και "μοναδικό" ζευγάρι το πήρα στα 32 μου με χρήματα που δεν είχα, δηλαδή με την πιστωτική κάρτα που θα έβγαζα τα λεφτά μετά για να τα πληρώσω. Σε τρεις μήνες πήρα το επόμενο ζευγάρι. Αγόρασα μέσα σε λίγα χρόνια 15 ζευγάρια. Τώρα έχω να αγοράσω παπούτσια (εκτός από αθλητικά) 8 χρόνια. Έχω 8 ζευγάρια μαύρα χειροποίητα Lobb και κάθε φορά που θέλω να βάλω μαύρα παπούτσια πρέπει να κάνω Α-μπε-μπα-μπλόμ, γιατί τοιριάζουν όλα το ίδιο. Σήμερα θα αγόραζα μόνο 4-5 ζευγάρια με ποιό αυστηρό κριτήριο. Το ίδιο και στο ρολόι.
Και τα δύο ρολόγια που συζητάς μπορούν να φορεθούν και με κοστούμι, από έναν άνθρωπο που φοράει κοστούμι όπως οι περισσότεροι άνθρωποι. Αν φοράς μόνο χειροποίητα Brioni, πουκάμισα sur mesure κλπ, τότε δεν μπορούν να φορεθούν, αλλά και κάτι πιο εξειδικευμένο να αγοράσεις, σε λίγο θα δεις κάτι που θα σου αρέσει περισσότερο. Νομίζω οτι τα χρήματα δεν είναι λίγα που θα διαθέσεις και αν δεν κάνεις συχνά μια τέτοια αγορά, λογικά πρέπει να σκεφτείς πιο ρολόι για σένα θα αντέξει στον χρόνο. Εγώ πήρα κάποτε πριν ασχοληθώ με τα ρολόγια ένα Seamaster. Σήμερα είναι το παλιό Seamaster. Στο ίδιο μαγαζί πουλούσαν το επετειακό Speedmaster για τα 25 χρόνια, που δεν διάλεξα επειδή δεν είχε αχάρακτο κρύσταλλο και δεν ήταν αδιάβροχο. Αν το είχα πάρει θα το φόραγα και σήμεραα και πάντα. Είναι σαν τα αυτοκίνητα. Βγαίνει το επόμενο και μένεις με την πίκρα. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για όλα τα ρολόγια.
Άλλοι πάλι αγοράζουν ένα ρολόι, το βαριούνται, το πουλάνε, αγοράζουν άλλο κοκ. Το θέμα της υψηλής τιμής στην καθημερινή ζωή είναι στο μυαλό μας. Όταν είχα αγοράσει το πρώτο μου Reverso, πολλοί φίλοι, μου έλεγαν: "Φοράς ένα ρολόι που κάνει ΧΧΧΧΧΧΧ δραχμές κάθε μέρα;" Τους απαντούσα "Για μένα δεν είναι ένα ρολόι που κάνει ΧΧΧΧΧΧΧ δραχμές. Είναι το ρολόι που έφτιαξε ο φίλος μου Sylvain Golay". Ήταν ροζ χρυσό με σκαλιστό μηχανισμό και το φορούσα και με το μαγιώ. Ήταν το ρολόι μου. Προσπαθώ εδώ και χρόνια να βοηθήσω όσο περισσότερους ανθρώπους μπορώ να προσεγγίσουν τον χώρο της ωρολογοποιίας και να μοιραστούν μαζί μου την σκέψη, οτι τα ρολόγια δεν είναι σημαντικά για την τιμή τους, αλλά για την αξία τους. Αυτή την αξία που θεωρείς ΕΣΥ σημαντικότερη πρέπει να φροντίσεις να έχει το ρολόι που θα αγοράσεις. Είναι η μηχανή; Είναι το φινίρισμα; Είναι το σκάλισμα στο καντράν; Είναι το όνομα και η ιστορία, ή η "ηθική" της εταιρείας; Είναι η εύκολη και ευχάριστη συμβίωση με το συγκεκριμένο ρολόι; Φόρεσέ τα και τα δύο και σκέψου οτι θα τα έχεις για χρόνια στο χέρι σου. Ακόμη και όταν θα κυκλοφορούν ρολόγια που θα καλύπτουν καλύτερα τις τότε επιλογές και απαιτήσεις σου. Ποιό αντέχει, για σένα, στον χρόνο;
Φιλικά
Κωστής
ΥΓ. Για αυτό που λες το να το λυπάσαι, έχεις άδικο. Τα παπούτσια που αγαπάω περισσότερο τα φόρεσα σε όλα τα εγκαίνι των 12 εκθέσεών μου VIW από το 1998 έως το 2008, με αυτά παντρεύτηκα και αυτά φορω σε ότι επίσημο πάω. Μπορείς κάποιος να αγοράσει ένα ίδιο ζευγάρι καινούργια. Τα δικά μου θα είναι πιο όμορφα, γιατί είναι 15 χρονών καλοδιατηρημένα. Έχουν πάνω τους περισσότερες από 200 στρώσεις κερί και την πατίνα που δίνει ο χρόνος στο καλά συντηρημένο δέρμα. Το πιο ωραίο σημείο στο βιολοντσέλο μου είναι το σημείο που κάποτε έσπασε και φαίνεται πάνω στο ξύλο η αριστοτεχνική επιδιόρθωση του ειδικού τεχνίτη. Χωρίς αυτά τα αντικείμενα γίνονται άψυχα. Μην ανησυχείς για το ρολόι σου. Δυστυχώς θα ζήσει πολύ περισσότερο από εμάς και ίσως είναι και αυτό μία από τις αιτίες που μας απασχολεί και μας γοητεύει τόσο πολύ...
