Τελικά, τι είναι το "κύρος"?

[GiannisMast]

Σήμερα, ενώ συζητούσα με έναν φίλο μου, κάποια στιγμή πέρασε και μας χαιρέτησε μια γνωστή μας, ψυχολόγος στο επάγγελμα.

Με χιουμοριστική διάθεση, της λέω : "Κάποια στιγμή Μαρία, θα έρθουμε ομαδικώς στο ιατρείο σου να μας εξετάσεις, με τα άγχη που έχουμε όλοι μας χωρίς λόγο".

Γυρνάει και μου λέει λοιπόν, να μη το γελάω, καθώς πάρα πολλοί την επισκέπτονται για αυτόν τον λόγο, επειδή έχουν άγχος, που πολλές φορές δε μπορούν να εντοπίσουν από που προέρχεται.

Συνεχίζοντας την κουβέντα, της είπα την άποψή μου, ότι έχουμε κάνει λίγο περίπλοκη τη ζωή μας σήμερα, έχουμε απομακρυνθεί από τη φύση, ενώ κυνηγάμε όλοι και τα πολλά υλικά αγαθά, και τα πολλά λεφτά.

Συμφώνησε γενικά μαζί μου, λέγοντάς μου ότι σήμερα, βάζουμε λάθος προτεραιότητες, και κυνηγάμε όλοι το "κύρος"... Έπειτα η κοπέλα έφυγε, να συνεχίσει τη βόλτα της.





Τροφή για σκέψη λοιπόν, η παραπάνω κουβέντα. Πολλές φορές και εδώ, λέμε ότι το τάδε ρολόι πχ, έχει αναγνωρισιμότητα, και δίνει κύρος. Συνήθως ακριβά ρολόγια.



Ας πάμε να δούμε τώρα, πως έχουμε γενικά στο μυαλό μας, την έννοια του "κύρους".

Ένας σπουδαγμένος άνθρωπος, πχ γιατρός ή δικηγόρος, με ένα μεγάλο σπίτι, ένα ακριβό αμάξι, ρούχα επίσης ακριβά και καλής ποιότητας, ένα ρολόι επίσης καλό και ακριβό κτλ. Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν, οι περισσότεροι από εμάς, θα λέγαμε ότι αυτός ο άνθρωπος, έχει κύρος.

Ας πάρουμε και μια δεύτερη περίπτωση, υποθετικά και κάπως εξιδανικευμένα. Ένας άνθρωπος, που δουλεύει στην αποκομιδή σκουπιδιών. Που έχει ένα απλό, μικρό σπίτι ή μένει στο ενοίκιο, και έχει ένα φθηνό, παλιότερο αμάξι (ή και καθόλου αμάξι). Που έχει τα βασικά για να ζει και να επιβιώνει ικανοποιητικά. Και στη ζωή του όμως, να φέρεται σωστά, απέναντι στην κοινωνία, στο περιβάλλον κτλ. Επίσης, να έχει παιδεία και γνώσεις για τη ζωή, να ασχολείται με όμορφα πράγματα κτλ.
Σε αυτή τη δεύτερη περίπτωση, πόσοι από εμάς θα χρησιμοποιούσαμε τη λέξη κύρος, για να χαρακτηρίσουμε αυτόν τον άνθρωπο?


Προσωπικά, δεν είμαι κατά των υλικών αγαθών, και των ακριβών συγκεκριμένα. Είτε αυτά είναι αμάξι, σπίτι, ρούχα, ρολόι, οτιδήποτε. Πολλές φορές, δίνουν μια όμορφη αίσθηση ποιότητας, και έχουν κάτι καλλιτεχνικό, δείχνοντας τη δημιουργικότητα και το εκλεπτυσμένο του χαρακτήρα αυτών που τα φτιάχνουν, αλλά και τη μοναδικότητα του ανθρώπινου νου.
Επίσης, δεν είμαι κατά του να βάζει κάποιος στόχους, να τους πετυχαίνει, να πληρώνεται καλά γι'αυτό, και να προσφέρει φυσικά στην κοινωνία.

Αυτό που πιστεύω θα πρέπει να μας κάνει λίγο να προβληματιστούμε, είναι οι προτεραιότητες που βάζουμε οι περισσότεροι. Όπως είπε και η γνωστή μου, όλοι βάζουμε προτεραιότητα το "κύρος" και το "φαίνεσθαι".  Όλοι πλέον πρέπει να τα έχουμε όλα, και να νιώθουμε έτσι επιτυχημένοι και πλήρεις...

Πολλές φορές όμως, με αυτόν τον τρόπο, έρχονται και τα άγχη, και κάνουμε τη ζωή μας πολύπλοκη, παραπάνω ίσως απ'ότι θα έπρεπε.

Η ζωή κάποιες φορές, είναι ήρεμη και όμορφη, στην απλότητά της. Να επιβιώνουμε ικανοποιητικά, να έχουμε καλές σχέσεις με τους ανθρώπους μας, να ζούμε σε ένα ωραίο περιβάλλον κτλ.

Και αυτό το κύρος που κυνηγάμε πολλές φορές, οι περισσότεροι από εμάς, να κάτσουμε να σκεφτούμε και τι είναι ακριβώς αυτό...


Για μένα, το κύρος είναι όταν η συμπεριφορά μας απέναντι στην κοινωνία που ζούμε, στο περιβάλλον, κτλ, είναι σωστή και ισορροπημένη, και κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε ως άνθρωποι, όποια και αν είναι η οικονομική μας κατάσταση, και είμαστε καλό παράδειγμα και πηγή θετικής έμπνευσης για τους άλλους.



Ποια η θέση σας στις παραπάνω σκέψεις?

[Charilaos]

Χμμμμμ!
Δύσκολο θέμα.
Εύκολη όμως απάντηση:

Εν συντομία η έννοια του «κύρους» εφευρέθηκε από μέτριους που ζηλεύουν τους καλούς και ορίζουν την έννοια του κύρους για να αποφύγουν να «αναμετρηθούν» στα ίσια με την μετριότητα.


Sent from my iPad using Tapatalk

[vero]

Σαν λέξη ποτέ δεν μου άρεσε.
Μου φαινόταν λίγο δήθεν και για να πουλήσεις μούρη.
Κύρος για εμένα είναι η λέξη που χρησιμοποιούν αυτοί που παίρνουν ακριβά υλικά αγαθά,όχι γιατί τους αρέσει απαραίτητα,αλλά γιατί "πρεπει" και για το τι θα πει ο κόσμος και μέσω αυτών να ανέβουν στα μάτια των άλλων.


Στάλθηκε από το Redmi Note 5A μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

[dennis66]

-Επηρεάζεσαι, ως Γιάννης ; Νομίζω καθόλου. Σ’ ενοχλεί μεν, βγαίνεις απ’ τα ρούχα σου, διαδηλώνεις κατ’ αυτής της κατάστασης, διερωτάσαι «-μα που στο διάολο πάμε ως κοινωνία ;», αλλά τέτοιου είδους «κύρος» δεν έχει επίδραση σε σένα, αυτό αρκεί. 

Πάντα υπήρχαν σύμβολα «κύρους» προς πώληση, για τους επιζητούντες αυτό –και πάντα θα υπάρχουν, επειδή η κοινωνική ανισότητα δεν αρκεί να υπάρχει, θα πρέπει και να καταδεικνύεται εμφατικά. Και η ματαιδοξία, θηρίο αδηφάγο, θα πρέπει να τρέφεται  διαρκώς. Αυτό, απ’ τα σπάργανα της ιστορίας του ανθρωπίνου γένους και εντεύθεν, στο διηνεκές. Σε οποιαδήποτε κοινωνία, ακόμη και στις κατ’ ευφημισμόν αταξικές (για παράδειγμα, άλλο να σε πήγαινε βόλτα μια ZiL  με σωφέρ, άλλο να κυκλοφορούσες με Chaika εφτά μέτρα, άλλο με Volga, άλλο  με Μόσκβιτς κι άλλο με Λάντα, ε ; Ιδού η διαστρωμάτωση, σε τέσσερις τροχούς !  Ή, αν θες, άλλο το σταυρουδάκι του παπά κι άλλο το δίκιλο 18k με τα διαμάντια  που κρέμεται στο στέρνο του δεσπότη – ενώπιον Θεού αυτά, υποτίθεται...). Έχουμε λοιπόν, από τη μία «κύρος» συναρτημένο –εάν όχι ευθέως εξαρτώμενο- με το μήκος του σκάφους, τον κυβισμό του οχήματος, το ύψος της γραμματέως, τη μάρκα των ρούχων, του ρολογιού –μα τι κάθομαι τώρα και τ’ απαριθμώ, λες και δεν τα ξέρεις.   -Είναι αυτό κύρος ; Δυστυχώς, εν δυνάμει ναι, για μεγάλες μάζες , αυτή είναι αλήθεια, ωμά, κυνικά, καθαρά και ξάστερα. Πραγματικότητα, που με όλα τα γελοία, γκροτέσκα, χυδαία χαρακτηριστικά της μοιάζει με εικονική, αλλά δυστυχώς δεν είναι.

Από την άλλη, κύρος, αληθινό όμως, γνήσιο, υπάρχει. Το διαθέτουν  οι χαρισματικοί εκείνοι που πάντα ξεχωρίζουν, ξεπερνούν τη μετριότητα, εμπνέουν, καθοδηγούν. Με το σημαντικό έργο τους, δίχως ανάγκη κάλπικων συμβόλων και μάταιων φτιασιδωμάτων. Ευτυχώς, παράλληλα με facebook και instagram, εξακολουθεί να υφίσταται ιστορία ως γραπτή πηγή γνώσης, που καταγράφει την ύπαρξη των προσώπων αυτών.

Σε τελική ανάλυση, στα πλαίσια ενός μικρόκοσμου πια, το πόσο κύρος έχει ο καθένας μόνο από τους πλησιέστερούς του στη ζωή του, στη δουλειά του,  είναι δυνατό να κριθεί ακριβοδίκαια. Τους ανθρώπους, που τον ξέρουν σαν κάλπικη δεκάρα.  Την αληθινή του εικόνα, όχι αυτή που πλασάρει. Εάν είναι κάποιος κάτι ή απλά σαπουνόφουσκα. Εάν όντως μπορεί ή απλά διατείνεται ότι. Εάν είναι λέων ή μήπως λαγός.  Εάν είναι βεριτάμπλ ή παραμύθι. 

Ο άλλος, λέει, σκάει μούρη στο ρεστοράν με βαρβάτο Πατέκ στο χέρι και απαιτεί από τον μετρ να του αλλάξει τραπέζι – δίπλα καθόσαντε κάτι  τύποι με ρολεξάκια –αίσχος !-  ε, δεν θα συγχρωτιζόμεθα τώρα και με την πλέμπα, σωστός ;

[svl]

Σήμερα, ενώ συζητούσα με έναν φίλο μου, κάποια στιγμή πέρασε και μας χαιρέτησε μια γνωστή μας, ψυχολόγος στο επάγγελμα.

Με χιουμοριστική διάθεση, της λέω : "Κάποια στιγμή Μαρία, θα έρθουμε ομαδικώς στο ιατρείο σου να μας εξετάσεις, με τα άγχη που έχουμε όλοι μας χωρίς λόγο".

Γυρνάει και μου λέει λοιπόν, να μη το γελάω, καθώς πάρα πολλοί την επισκέπτονται για αυτόν τον λόγο, επειδή έχουν άγχος, που πολλές φορές δε μπορούν να εντοπίσουν από που προέρχεται.

Συνεχίζοντας την κουβέντα, της είπα την άποψή μου, ότι έχουμε κάνει λίγο περίπλοκη τη ζωή μας σήμερα, έχουμε απομακρυνθεί από τη φύση, ενώ κυνηγάμε όλοι και τα πολλά υλικά αγαθά, και τα πολλά λεφτά.

Συμφώνησε γενικά μαζί μου, λέγοντάς μου ότι σήμερα, βάζουμε λάθος προτεραιότητες, και κυνηγάμε όλοι το "κύρος"... Έπειτα η κοπέλα έφυγε, να συνεχίσει τη βόλτα της.

Δεν μπαίνω καθόλου στην κουβέντα περί κύρους, γιατί μου κάνει κάτι άλλο εντύπωση: 
Καλά, στη μετα-Ελλάδα του '19 η Μαρία η ψυχολόγος εκεί βρήκε να αποδώσει τα σημερινά άγχη των πελατών της;;;
Στις λάθος προτεραιότητες και στο (δήθεν) κυνήγι του κύρους;
Καλά κρασιά!
Σόρυ, αυτά δεν είναι τροφή για σκέψη.
Φεύγετε, να φεύγουμε, είναι.
Γνωστό, άλλωστε..

[fovos]

Κύρος είναι το άκυρο του αδαή
Κύρου ανάβασις στην μετριότητα

[GiannisMast]

dennis, πάντα μ'αρέσουν οι απαντήσεις σου και ο τρόπος που γράφεις... Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα.


svl, σχετικά με αυτό που μου είπε η γνωστή μου, πιστεύω πως έχει κάποιο δίκιο. Δε νομίζω ότι μπορούμε να της καταλογίσουμε ως λάθος, την άποψη αυτή.

Υπάρχει ολόκληρο κίνημα σήμερα, του μινιμαλισμού, το οποίο στην ουσία τι είναι... Να ξεφορτωθείς-πουλήσεις-χαρίσεις οτιδήποτε σου είναι ή θεωρείς ότι είναι περιττό, και να προσαρμόσεις τη ζωή σου σε μια πιο λιτή λογική διαβίωσης.
Με αυτό τον τρόπο, θεωρούν αρκετοί, ακόμη και ειδικοί ψυχολόγοι, ότι ελαφρύνουμε τη ζωή μας από τα πολλά που έχουμε να ασχοληθούμε, τα οποία αρκετές φορές προσθέτουν ένα άγχος, όταν δίνουμε και παραπάνω σημασία σε αυτά, τα συντηρούμε, καθαρίζουμε κτλ.

Το παραπάνω λοιπόν, έρχεται και συνδέεται με την αγορά πολλών υλικών αγαθών, τα οποία πιθανώς τα αγοράζουμε και για να δείξουμε κατά κάποιο τρόπο κάτι, στην κοινωνία που ζούμε (για να μη χρησιμοποιήσουμε λοιπόν τη λέξη κύρος). Χωρίς πολλές φορές να τα χρειαζόμαστε τόσα πολλά. Και όντως, κάποια στιγμή αν ξεπεραστεί κάποιο όριο, ίσως σου δημιουργούν ένα άγχος.
Δε σημαίνει ότι είναι πάντα κακό ή λάθος να ασχολούμαστε και να έχουμε αρκετά υλικά αγαθά από την άλλη φυσικά. Ο καθένας, έχει μια δική του οπτική στην τελική.

Και φυσικά τα άγχη που έχει ο καθένας μας, φυσικά και δεν είναι μόνο από εκεί, αλλά ότι έχει η κοπέλα δίκιο από πολλές απόψεις, δε μπορούμε να το αμφισβητούμε.

[Aris911]

Γιαννη καλησπερα.
Ωραιο θεμα αλλα ακρη δεν βγαινει.
Το μινιμαλ ειναι διαφορετικο για τον καθεναν. Εκτος και αν για ολους ισχυει οτι θα πρεπει ανεξαρτητα απο τις αναγκες 5 πουκαμισα, 5 πιατα, 5 πηρουνια, 2 καρεκλες κλπ. Αυτο μου θυμιζει κουμουνιστικα καθεστωτα του παρελθον.
Πλεονασμος δεν μπορω να φανταστω οτι μπορει να ειναι το hands free η ο φορτιστης αυτοκινητου.
Η το λαπτοπ.
Αγχος θα φερει το εχω με θυσιες στα βασικα καθημερινα πραγματα για να φαινομαι κατι που δεν ειμαι.

[GiannisMast]

Καλησπέρα Άρη.

Βασικά, κάθε άνθρωπος έχει και μια δικιά του αλήθεια, ανάλογα και την ηλικία, τις περιστάσεις κτλ.

Φυσικά, παίζει ρόλο και τα αρκετά αγαθά που μπορεί να έχει κάποιος, πως τα έχει τακτοποιήσει πχ στο χώρο του, τι είναι αυτά τα υλικά αγαθά γι'αυτόν κτλ. Σίγουρα, δε μπορούμε να υποστηρίξουμε έτσι απλά ότι αν ξεφορτωθούμε πολλά από αυτά που έχουμε ως περιττά, θα είμαστε αναγκαστικά και πιο ήρεμοι.

Απλά, η λογική που μου είπε αυτό η κοπέλα, έχει το κάτι σωστό, που πρέπει να μας κάνει λίγο σκεπτικούς. Μη ξεχνάμε ο άνθρωπος, ένα ζώο είναι και αυτός, με κάποιες βασικές ανάγκες. Μια στέγη, τροφή, να έχει να ντυθεί, να νιώθει όμορφα με αγάπη και ενδιαφέρον και από άλλα άτομα...

Δε σας έχει τύχει να είστε στη φύση, το καλοκαίρι σε μια παραλία, μόνο με το μαγιό, να περπατάτε ξέγνοιαστοι δίπλα στη θάλασσα, και να νιώθετε αυτή την απλή ηρεμία, σαν "στο σπίτι σας"...

[patsouris]

Δε σας έχει τύχει να είστε στη φύση, το καλοκαίρι σε μια παραλία, μόνο με το μαγιό, να περπατάτε ξέγνοιαστοι δίπλα στη θάλασσα, και να νιώθετε αυτή την απλή ηρεμία, σαν "στο σπίτι σας"...

Και με ένα Rolex στον καρπό Γιάννη συμπληρώνεται η εικόνα...

Αστειεύομαι φυσικά... 

Ωραίο το θέμα, αλλά πολυδιάστατο και μπορεί να γράφεις σεντόνια.

Αυτό που αναγνωρίζω στον εαυτό μου και οφείλω να το πω προσπαθώντας να έχω το γνώθι σ'αυτόν, είναι ότι πιο νέος και πιτσιρικάς ~18-20 χρονών ήμουν αυτάρκης με πολύ λιγότερα πράγματα και ολιγαρκής και ένιωθα ότι δε μου λείπει τίποτα έχοντας καταφέρει από καλοκαιρινή δουλειά και χαρτζιλίκια να αποκτήσω ένα ταπεινό μεταχειρισμένο Starletάκι και ένα Citizen στο χέρι. Ένιωθα ότι είχα τα πάντα... και καμάρωνα γιατί τα έβγαλα και μόνος μου και όχι από γονείς.... και είχα το συναίσθημα ότι μπορώ από μόνος μου να αποκτήσω οτιδήποτε θελήσω... 

Όσο περνάνε τα χρόνια, ο καθένας έχει και 10άδες λόγους να το αποδώσει, δε χορταίνω εύκολα και θέλω συνεχώς κάτι περισσότερο και κάτι καλύτερο για τον εαυτό μου και τους γύρω μου... Προσπαθώ όμως όσο μπορώ να το ελέγχω και να χαίρομαι με αυτά που έχω...

[GiannisMast]

Όντως, είναι ένα θέμα που μπορούμε να γράφουμε πολλές απόψεις.

Συμπληρωματικά με το κείμενο του dennis παραπάνω, που συνόψισε με το δικό του γλαφυρό τρόπο το πως έχουν γενικά τα πράγματα, θα πρέπει να πω ότι δεν είναι κάποιος κακός άνθρωπος αν προσπαθεί να φανεί κάπως έξω, κτλ.

Όλοι μας τα έχουμε, πόσο μάλλον εμείς οι άντρες, που θέλουμε να νιώθουμε και πιο ισχυροί.

[dennis66]

A, μα αυτό το μινιμαλιστικό κίνημα που αναφέρεις, Γιάννη,  δεν είναι κάτι νέο (μακάρι και να ήταν, δηλαδή - ήδη συμπληρώθηκε αιώνας  από την τελευταία φορά που η ανθρωπότητα είδε κάτι πραγματικά νέο).  Και πέρασαν χιλιάδες χρόνια από τότε που οι Κυνικοί απέρριψαν τα δεσμά  των αναγκών, του πλουτισμού, του κύρους –καλή ώρα !  (συν τοις άλλοις, οι Κυνικοί μόνο βαρετοί τύποι δεν ήταν, αντίθετα με τους εκπροσώπους των σύγχρονων κινημάτων).  Oι ασκητές στα υψώματα,  οι Δουλτσινιανοί του Σεγκαρέλλι κατά το μεσαίωνα («πένητες διάγετε», αν θυμάσαι από τον Έκο) και για να μην πάμε μακρυά, οι hippies, ε ; 

Aλλά τώρα, στο έμπα της τρίτης μ.Χ. χιλιετίας, όταν πια έχουν γραφτεί, ειπωθεί,  πραγματοποιηθεί όλα, χμ, επίτρεψέ μου ορισμένο σκεπτικισμό έναντι τέτοιων τάσεων. Θέλω να πω, και οι άλλοι vegan το έπαιζαν, μέχρι που τους έπιασαν στα πράσα να τσακίζουν κάτι σπαλομπριζόλες-λουκούμι (λογικό, ο άνθρωπας είναι κατά βάση ον σαρκοβόρο και δεν κάνει να  την κοντράρουμε τη φύση). Κι ακόμη, ο άνθρωπας είναι όν άπληστο,  δεν αλλάζει ποτέ αυτό το πράγμα, όσες διακηρύξεις, όσα κινήματα. Πόσο ωραία το συμπυκνώνει ο Λάρσεν, σε μια μόλις πρόταση :  «Aν δεν βάδισες μόνος, ανάμεσα σε δυο χαράματα,γυρεύοντας κρέας για την κοιλιά σου, τότε δεν είχες ποτέ τίποτε. Στέκεις στα πόδια ενός νεκρού»  (επί τη ευκαιρία, ο «Θαλασσόλυκος» είναι ανάγνωσμα πρώτης τάξης εν όψει εορτών και αργιών–και όχι μόνο. Εσένα ειδικά που ψάχνεσαι, θα σε γοητεύσει, μπορεί και να σε αγριέψει λίγο, δεν είναι κακό). 

Κρατάω λοιπόν μια πισινή για τους σύγχρονους μινιμάλες, με τις όποιες εξαιρέσεις τους βεβαίως και, παρακαλώ, μη με περάσεις για μικρόψυχο, κοντόφθαλμο συντηρητικό, που αντιδρά έναντι κάθε τι νέου, ουδόλως, το αντίθετο, καθημερινώς προσεύχομαι να προκάμω σε τούτη σε ζωή να ζήσω  το αληθινά μεγάλο γεγονός, μα δεν το βλέπω να ‘ρχεται, μόνο κάτι χιπστεράδες μυστήριους βλέπω, κάτι ανορεξικά που τρώνε μαρούλια και μετά τα πιάνει η βουλιμία και γίνονται σα ζώα απ’ το φαϊ και κάτι άλλους που απαρνήθηκαν τα πολλά αγαθά, όπως κατηγορηματικά  διακήρυξαν στο insta, από το χιλίων ευρώ κινητό τους.

Τέλος, σαν γενική σημείωση, μήπως δεν πρέπει να συγχέουμε τον υπερκαταναλωτισμό με την επιζήτηση του κύρους ;  Για μένα είναι, συνήθως, διακριτά κι εξηγούμαι με παράδειγμα ωρολογιακό :  Πάω ας πούμε και παίρνω ένα Seiko, στο καπάκι άλλο ένα, μετά βγαίνει και το επετειακό –εννοείται το αρπάζω κι αυτό και περιμένω και το χελώνι του ‘19-  δώσ’ του κι ένα GS, πάρε και κάνα-δυο vintage Seiko να πορεύεσαι και στο τέλος καργάρω στα Seiko. Βρε, δεν πα’ να χτυπιέμαι χάμω, με τα Seiko –όσα και όποια- «κύρος» δεν πρόκειται να δω ποτέ, στον αιώνα τον άπαντα.  Ποτέ, λέμε ! Ενώ -πρόσεξε τώρα-  ο άλλος ο γάτος μπαίνει στη μπουτίκ, χτυπάει ένα Royal Oak (και εδώ έγκειται η γατοσύνη !– με λιγότερα λεφτά απ’ όσα κάνει μια ντουζίνα ζόρικα Seiko, παρέα) και μόλις βγαίνει από το μαγαζί πλημμυρίζει ο ντουνιάς κύρος.  Απλά πράγματα !

[gerogian]

Τέλος, σαν γενική σημείωση, μήπως δεν πρέπει να συγχέουμε τον υπερκαταναλωτισμό με την επιζήτηση του κύρους ;  Για μένα είναι, συνήθως, διακριτά κι εξηγούμαι με παράδειγμα ωρολογιακό :  Πάω ας πούμε και παίρνω ένα Seiko, στο καπάκι άλλο ένα, μετά βγαίνει και το επετειακό –εννοείται το αρπάζω κι αυτό και περιμένω και το χελώνι του ‘19-  δώσ’ του κι ένα GS, πάρε και κάνα-δυο vintage Seiko να πορεύεσαι και στο τέλος καργάρω στα Seiko. Βρε, δεν πα’ να χτυπιέμαι χάμω, με τα Seiko –όσα και όποια- «κύρος» δεν πρόκειται να δω ποτέ, στον αιώνα τον άπαντα.  Ποτέ, λέμε ! Ενώ -πρόσεξε τώρα-  ο άλλος ο γάτος μπαίνει στη μπουτίκ, χτυπάει ένα Royal Oak (και εδώ έγκειται η γατοσύνη !– με λιγότερα λεφτά απ’ όσα κάνει μια ντουζίνα ζόρικα Seiko, παρέα) και μόλις βγαίνει από το μαγαζί πλημμυρίζει ο ντουνιάς κύρος.  Απλά πράγματα !

Eδω νομιζω οτι πρεπει λιγο να σταθουμε.
Σαφως και ο υπερκαταναλωτισμος δεν εχει καμμια σχεση με την αναζητηση ουτε κυριως με την αποκτηση του κυρους.
Αλλα ουτε και η αγορα ακριβων προιοντων εχει καποια σχεση.

Αν θελουμε να δωσουμε τον ορισμο του κυρους, συμφωνουμε οτι :
''κυρος ειναι η επιρροή, η επιβολή την οποία ασκεί κάποιος στους άλλους λόγω της αναγνωρισμένης προσωπικής του αξίας, της θέσης ή της ειδικότητάς του, και η οποία επιβάλλει την πλήρη αποδοχή των απόψεών του χωρίς αντίλογο, το σεβασμό, την εμπιστοσύνη''

Απο που κι ως που ενα ρολεξ, ενα πατεκ, ενα σεικο , ενα πανερι, μια φερραρι, ενα διαστημοπλοιο.... μπορει να προσδωσει σ εναν ανθρωπο αυτα τα χαρακτηριστικα;
Δηλ. να εχει γνωσεις, αποψεις, εργασιακη θεση, προσωπικη αξια; Θεωρω οτι σαφως και δεν μπορει.
Το κυρος αποκταται με τις γνωσεις του, την εργασια του, την κοινωνικη του παιδεια, και το στησιμο του, πνευματικο κυριως, γενικοτερα.

Εαν ηταν τοσο απλο, τοτε θα γινομαστε ολοι υπερκαταναλωτικοι τυποι, θα αγοραζαμε ακριβα προιοντα και αυτοματα θα αποκτουσαμε κυρος!!!
Αλλα σαφως και δεν ειναι τοσο απλα τα πραγματα, γι αυτο και ειναι ελαχιστοι οι ανθρωποι που το εχουν πραγματικα!!!!

[GiannisMast]

dennis, πάντα απολαυστικό να διαβάζω τα ποστ αυτά

Οι vegan μπορεί να κατρακυλούν πάλι στην κρεατοφαγία, γιατί ο άνθρωπος είναι ένα ζώο στην ουσία, όπως λες και συ.

Το σκεπτικό του να απλουστεύσει κάποιος τη ζωή του, είναι στη βάση του ότι είμαστε ζώα λοιπόν, με κάποιες βασικές ανάγκες να καλύψουμε. Βέβαια, επειδή είμαστε και όντα που διαφέρουμε ως προς τα άλλα ζώα λόγω της δημιουργικότητας και του πολιτισμού που έχουμε φτιάξει, και της ανάγκης αυτής να εκφραζόμαστε καλλιτεχνικά, να βελτιώνουμε αυτά που έχουμε ήδη καταφέρει κτλ,
δεν υποστηρίζω και εγώ τόσο αυτά τα κινήματα του μινιμαλισμού, στην ακραία μορφή τους.
Μου αρέσει ο πολιτισμός και το να καταναλώνουμε και να ευχαριστιόμαστε αυτά που έχουμε καταφέρει ως τώρα. Αυτό που πιστεύω είναι ένα χαρακτηριστικό μας, σε εμάς τους ανθρώπους, είναι η έλλειψη ίσως κάποιου μέτρου. Βέβαια για να είμαστε έτσι, κάτι φταίει στην τελική.

Μια σκέψη κάπως φιλοσοφημένη θα έλεγα, που είχα κάνει μια φορά, με μια αφορμή που δόθηκε κάποια στιγμή, είναι η παρακάτω.

Όσο και να αναλύσουμε, όσο και να φιλοσοφήσουμε τη ζωή, όσο και να διαβάσουμε, να μορφωθούμε, όσο και να κρίνουμε βάσει της επιστήμης, της ιστορίας κτλ κτλ, και όσο και να προσπαθούμε για ότι κάνουμε, με ότι αποτελέσμα, θετικό, μέτριο, αρνητικό, για εμάς και για όλη την ανθρωπότητα, για το οτιδήποτε, μια είναι κάθε δεδομένη στιγμή, η μόνη αλήθεια:

Όλα είναι έτσι, γιατί...ΈΤΣΙ!  Η πιο απλή, και λίγο τρομακτική ίσως φιλοσοφία της ζωής, που μερικούς μπορεί να τους φανεί μηδενιστική, σαν να μην αξίζει να προσπαθούμε για τίποτα...Όχι όμως, είναι απλά μια αλήθεια της ζωής. Σε κάθε δεδομένη στιγμή, όλα είναι έτσι, γιατί απλά...έτσι. Από τη μικρότερη μορφή ζωής, μέχρι το άπειρο σύμπαν.

[GiannisMast]

Eδω νομιζω οτι πρεπει λιγο να σταθουμε.
Σαφως και ο υπερκαταναλωτισμος δεν εχει καμμια σχεση με την αναζητηση ουτε κυριως με την αποκτηση του κυρους.
Αλλα ουτε και η αγορα ακριβων προιοντων εχει καποια σχεση.

Αν θελουμε να δωσουμε τον ορισμο του κυρους, συμφωνουμε οτι :
''κυρος ειναι η επιρροή, η επιβολή την οποία ασκεί κάποιος στους άλλους λόγω της αναγνωρισμένης προσωπικής του αξίας, της θέσης ή της ειδικότητάς του, και η οποία επιβάλλει την πλήρη αποδοχή των απόψεών του χωρίς αντίλογο, το σεβασμό, την εμπιστοσύνη''

Απο που κι ως που ενα ρολεξ, ενα πατεκ, ενα σεικο , ενα πανερι, μια φερραρι, ενα διαστημοπλοιο.... μπορει να προσδωσει σ εναν ανθρωπο αυτα τα χαρακτηριστικα;
Δηλ. να εχει γνωσεις, αποψεις, εργασιακη θεση, προσωπικη αξια; Θεωρω οτι σαφως και δεν μπορει.
Το κυρος αποκταται με τις γνωσεις του, την εργασια του, την κοινωνικη του παιδεια, και το στησιμο του, πνευματικο κυριως, γενικοτερα.

Εαν ηταν τοσο απλο, τοτε θα γινομαστε ολοι υπερκαταναλωτικοι τυποι, θα αγοραζαμε ακριβα προιοντα και αυτοματα θα αποκτουσαμε κυρος!!!
Αλλα σαφως και δεν ειναι τοσο απλα τα πραγματα, γι αυτο και ειναι ελαχιστοι οι ανθρωποι που το εχουν πραγματικα!!!!

Έτσι είναι, απλά η γνωστή μου, που μου εξέφρασε την άποψη, ήθελε στην ουσία να πει ότι κυνηγάμε το κύρος, μέσα από το φαίνεσθαι και την οικονομική επιφάνεια, την κατοχή των υλικών αγαθών, που αν κάποιος τα πετύχει στη ζωή του, λανθασμένα συνδέονται από πολλούς με το κύρος και την επιτυχία.

Σαφώς και το κύρος είναι άλλα πράγματα, κυρίως στη συμπεριφορά μας, απέναντι στους άλλους, στη φύση, στο περιβάλλον, τι κάνουμε για να προσφέρουμε κάτι στην κοινωνία, είτε με το επαγγελμά μας, είτε με οποιονδήποτε τρόπο δίνουμε κάτι θετικό με την στάση ζωής μας εκεί έξω.

[dennis66]

Απο που κι ως που ενα ρολεξ, ενα πατεκ, ενα σεικο , ενα πανερι, μια φερραρι, ενα διαστημοπλοιο.... μπορει να προσδωσει σ εναν ανθρωπο αυτα τα χαρακτηριστικα;

Aπό πουθενά, Σπύρο !  Σε ιδανικό περιβάλλον, από πουθενά. Συμφωνούμε. Επειδή θεωρούμε αδιανόητο να μπορεί ένας τίποτας, ένα ανθρώπινο ζερό, μία νούλα, να ανεβαίνει τέσσερις-πέντε πίστες , χωρίς προσωπική αξία, γνώση, ποιότητα, μόνο και μόνο επειδή ξέρω ‘γω  την έχει τριάντα μέτρα τη θαλαμηγό (ή βάλε όποιο σύμβολο «κύρους» θέλεις στην θέση της θαλαμηγού).

Αλλά ό,τι και να λέμε εμείς μεταξύ μας, από την άλλη υπάρχει η Συνθήκη της Ανθρώπινης Ηλιθιότητας. Όπου  εκατομμύρια, δισεκατομμύρια γήϊνου πληθυσμού συνομολογούν μαι συναποδέχονται ότι  θ’ αναγνωρίζουν αμοιβαία ως «αξία»  κάτι το οποίο εσένα μπορεί να σου φαίνεται εντελώς κενό περιεχομένου, μάταιο, κουτό. Έχεις ιδέα πόσοι και πόσες κλαίνε, κυριολεκτικά, για ένα λιγότερο like στα μέσα δικτύωσης ;  Πολλά likes, να ένα μέσο δημόσιας επίδειξης  «κύρους» (χωρίς καν να είναι υλικό).  Αλλά ο μηχανισμός των συνειρμών λειτουργεί και επιδρά έναντι των πολλών με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όπως τα υλικά σύμβολα.  «Δημοφιλία», «Επώνυμος », «Περσόνα», «Influencer», σου λέει  κάτι η επίσημη ορολογία για το περιεχόμενο της Συνθήκης που λέγαμε ;  Μπορείς ν΄ αμφισβητήσεις ότι αμέτρητα πρόβατα υποβάλλονται στη θέα, ας πούμε, μιας Ferrari, πραγματοποιώντας  αυτοματοποιημένους πλέον συνειρμούς για τον τύπο που κάθεται στη θέση του οδηγού, αποδίδοντάς του αόριστες ιδιότητες που συνοψίζονται στη λέξη «Κάποιος» (βλ. και λήμμα «κύρος», στο Μεγάλο Λεξικό Στρεβλωμένων  Εννοιών Σύγχρονου Πολιτισμού).

Υπάρχει λοιπόν αντίκρυσμα για όλ’ αυτά τα σύμβολα πλούτου, χλίδας, ξέρω ‘γω τι.  «Αντίκρυσμα» είναι η πιο κατάλληλη λέξη που μπορώ να βρω και σημαινει αυτό ακριβώς,    ότι το τάδε σύμβολο, ευρέως αναγνωρίσιμο,  αξιοποιείται σύμφωνα με τον προορισμό του και είναι πρόσφορο για την προβολή του φορέα του.  Εντάξει, δεν μπορούμε να κάνουμε τα στραβά μάτια μπροστά σε μια τέτοια πραγματικότητα. 

[svl]

..
Τέλος, σαν γενική σημείωση, μήπως δεν πρέπει να συγχέουμε τον υπερκαταναλωτισμό με την επιζήτηση του κύρους ;  Για μένα είναι, συνήθως, διακριτά κι εξηγούμαι με παράδειγμα ωρολογιακό :  Πάω ας πούμε και παίρνω ένα Seiko, στο καπάκι άλλο ένα, μετά βγαίνει και το επετειακό –εννοείται το αρπάζω κι αυτό και περιμένω και το χελώνι του ‘19-  δώσ’ του κι ένα GS, πάρε και κάνα-δυο vintage Seiko να πορεύεσαι και στο τέλος καργάρω στα Seiko. Βρε, δεν πα’ να χτυπιέμαι χάμω, με τα Seiko –όσα και όποια- «κύρος» δεν πρόκειται να δω ποτέ, στον αιώνα τον άπαντα.  Ποτέ, λέμε ! Ενώ -πρόσεξε τώρα-  ο άλλος ο γάτος μπαίνει στη μπουτίκ, χτυπάει ένα Royal Oak (και εδώ έγκειται η γατοσύνη !– με λιγότερα λεφτά απ’ όσα κάνει μια ντουζίνα ζόρικα Seiko, παρέα) και μόλις βγαίνει από το μαγαζί πλημμυρίζει ο ντουνιάς κύρος.  Απλά πράγματα !

Μπα, Ντένη, μη το λες.
Ελάχιστοι θα το αναγνωρίσουν, άρα κύρος γιοκ.
Πες καλύτερα ένα ρόλεξ και θα είσαι σίγουρα μέσα.
Νομίζω τοποθέτησες το θέμα σε ενδιαφέρουσα βάση: "Ρολόι και κύρος", μια και αυτά που αποτέλεσαν το έναυσμα της κουβέντας (οι απόψεις της Μαρίας της ψυχολόγου περί των αιτιών του σημερινού άγχους σε συγκεκριμένο τόπο & χρόνο) όπως προείπα είναι άκυρες.
Παντελώς, όμως!

dennis, πάντα απολαυστικό να διαβάζω τα ποστ αυτά

....η μόνη αλήθεια:

Όλα είναι έτσι, γιατί...ΈΤΣΙ!  Η πιο απλή, και λίγο τρομακτική ίσως φιλοσοφία της ζωής, που μερικούς μπορεί να τους φανεί μηδενιστική, σαν να μην αξίζει να προσπαθούμε για τίποτα...Όχι όμως, είναι απλά μια αλήθεια της ζωής.Σε κάθε δεδομένη στιγμή, όλα είναι έτσι, γιατί απλά...έτσι. Από τη μικρότερη μορφή ζωής, μέχρι το άπειρο σύμπαν.

Τ΄είπες τώρα;
Δεν ξέρω, ίσως συμπτωματικά, όμως κάπως έτσι συμπυκνώνεται και η τελευταία λέξη της Φυσικής: "Το Σύμπαν είναι μια τυχαία διακύμανση απ'το κβαντικό κενό". (Δ.Νανόπουλος).

Κατά τα λοιπά, υπερκαταναλωτισμός ή μινιμαλισμός (ως τάση, όπως διαμορφώνεται τελευταία) δεν αποτελούν παρά τα δύο άκρα του ίδιου φαινομένου: απόσπαση της προσοχής από τα σημαντικά.

[dennis66]

Μπα, Ντένη, μη το λες.
Ελάχιστοι θα το αναγνωρίσουν, άρα κύρος γιοκ.
Πες καλύτερα ένα ρόλεξ και θα είσαι σίγουρα μέσα.

Μμμ, δεν ξέρω ! Μάλλον εξαρτάται από τον εκάστοτε «κύκλο». Φαντάζομαι ότι σ’ ένα πχ εφοπλιστικό περιβάλλον, η θέα ενός ψωρο-Rolex δεν θα δημιουργούσε καμία αίσθηση. Το Oak (που μάλιστα είναι και Royal, όχι παίξε γέλασε) οπωσδήποτε κάτι θα έλεγε. Δεν χρειάζεται βέβαια να συμπληρώσω ότι στον ίδιο αυτό κύκλο, εάν έσκαγα εγώ μούρη με το MM, όλο και κάποιος  θα μου πάσαρε το άδειο ποτήρι του, παραγγέλνοντάς μου άλλο ένα, ίδιο («-και που ‘σαι, μικρέ, όπως έρχεσαι πιάσε και κάνα ξηροκάρπι, ξεροσφύρι δεν την βγάνουμε τη νύχτα....»)   

[svl]

Μμμ, δεν ξέρω ! Μάλλον εξαρτάται από τον εκάστοτε «κύκλο». Φαντάζομαι ότι σ’ ένα πχ εφοπλιστικό περιβάλλον, η θέα ενός ψωρο-Rolex δεν θα δημιουργούσε καμία αίσθηση. Το Oak (που μάλιστα είναι και Royal, όχι παίξε γέλασε) οπωσδήποτε κάτι θα έλεγε. Δεν χρειάζεται βέβαια να συμπληρώσω ότι στον ίδιο αυτό κύκλο, εάν έσκαγα εγώ μούρη με το MM, όλο και κάποιος  θα μου πάσαρε το άδειο ποτήρι του, παραγγέλνοντάς μου άλλο ένα, ίδιο («-και που ‘σαι, μικρέ, όπως έρχεσαι πιάσε και κάνα ξηροκάρπι, ξεροσφύρι δεν την βγάνουμε τη νύχτα....»)  

Χα! Μη με φορτώνεις τώρα..


Εννοείται έχεις δίκιο για το RO σε τέτοιους χώρους. Αν και βασικά το μόνο που έχει σημασία εκεί είναι τι έχει ο άλλος στην τσέπη. Ούτε τι φοράει, ούτε το πως είναι.