Τα ελβετικά (και ευρωπαικά γενικότερα) έχουν τη μαγεία της ιστορίας τους, και τη φήμη που τα συνοδεύει. Σου φέρνουν στο μυαλό όμορφες σκέψεις, ότι από εκεί ξεκίνησε όλη αυτή η τέχνη της ωρολογοποιίας.
Τα Ιαπωνικά έχουν το καλό, ότι βρίσκεις οικονομικά μηχανικά ρολόγια που δουλεύουν αξιόπιστα, και κάνουν αυτό που πρέπει με πολύ λιγότερα χρήματα.
Απλά, επειδή η όλη υπόθεση με τα μηχανικά ρολόγια έχει το καλλιτεχνικό και δημιουργικό στοιχείο (και το κύρος για πολλούς), το παραπάνω πλεονέκτημα των Ιαπώνων δεν έχει τελικά τόση βαρύτητα, αν κάποιος ασχολείται και έχει και τα χρήματα.
Το θέμα είναι τα πανάκριβα ελβετικά/γερμανικά/οτιδήποτε τέλος πάντων, να δουλεύουν και αυτά τουλάχιστον όπως πρέπει, και να μη καταλήξει η όλη κατάσταση ένα seiko ή orient των 200-300 ευρώ να είναι πιο αξιόπιστο από ένα αντίστοιχου στυλ και προδιαγραφών vacheron ή breguet ή ότι άλλο των 20.000-30.000. Εκεί μου έχουν δημιουργηθεί κάποιες αμφιβολίες να πω την αλήθεια. Δεν είχα εμπειρία με πανάκριβα ελβετικά ποτέ μου όμως.
Ψηφοφορία