Αποστολέας Θέμα: Τι φοράμε σήμερα; (Αναγνώστηκε 26578835 φορές)

Να πας σαφώς. Αλλά μην περιμένεις «άλλο ένα batman».
Η ταινία είναι σκληρή από όλες τις απόψεις. Ψυχολογικά κυρίως.
Και φυσικά ούτε λόγος για να πάρετε παιδί κάτω των 18 μαζί...

Sent from my iPhone using Tapatalk

Marga

Για μένα αριστουργηματική απόδοση του ψυχογραφήματος του Τζόκερ.
Το ειχα δει το προηγουμενο Σάββατο σε αίθουσα που αν και γεμάτη, είχε απόλυτη ησυχία.

Ειχα γράψει και 2 λόγια:

Το Τζόκερ θίγει θέματα που έχουν προσπαθήσει κι άλλες ταινίες να ακουμπήσουν αλλά το κάνει με έναν μοναδικά δικό του τρόπο. Σ ένα άρρωστο, σκοτεινό, «σάπιο» περιβάλλον, παρακολουθούμε τον ήρωα να εξελίσσεται από ένα αδύναμο & περιθωριακό ανθρωπάκι σ έναν αδίστακτο τιμωρό που γίνεται σύμβολο της εξέγερσης μιας ολόκληρης πόλης.
Βλέπουμε πόσο σπουδαίο ρόλο διαδραματίζει το οικογενειακό περιβάλλον και πως η υπέρμετρη αγάπη μπορεί εν μία νυκτί να γίνει ασυγκράτητο μίσος.
Ο ήρωας είναι σε ψυχολογικό αδιέξοδο, νιώθει σκουπίδι κι όμως πρέπει να χαμογελά. Το χαμόγελο είναι επιτηδευμένο. Αντικατοπτρίζει την πίεση του ηρωα στην προσπάθειά του να κρύψει την κατακερματισμένη προσωπικότητά του.
Εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως ακόμα κι αυτός ο ψυχικά διαταραγμένος νέος έχει ανάγκη το δικό του success story. Ονειρεύεται τις επευφημίες και την αναγνώριση. Μα γιατί; θεωρεί τον κόσμο όπου ζει άδικο, σκληρό κι εχθρικό αλλά παράλληλα του δίνει αξία. Παρακολουθούμε λοιπόν την εκ βάθους ψυχής ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει την αποδοχή. Την ανάγκη να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο. Κι όταν αυτό δε γίνει; Τότε η απόρριψη θα γίνει απελπισία, η απελπισία αγανάκτηση και η αγανάκτηση οργή.
Κι εδώ τονίζεται γλαφυρά η πλευρά των media που διψάνε για «αίμα». Δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τον αδύναμο εξευτελίζοντάς τον, εκθέτοντας τον ανεπανόρθωτα.
Ο Τζόκερ νιώθει την ανάγκη να αλλάξει αλλά δε φοράει μάσκα, καθώς δε θέλει να κρύψει το πρόσωπό του ή να υποδυθεί έναν άλλον. Ειναι προφανές άλλωστε αφού σε καμία σκηνή δεν αρνείται τον εαυτό του. Οι μπογιές δρουν επικουρικά, ειναι μέρος της διαδικασίας απόκτησης της πολυπόθητης αυτοπεποίθησης, της διαδικασίας μετάβασης στο πραγματικό Εγώ του.
Τελικά...ποιος του όπλισε το χέρι;

Sent from my iPad using Tapatalk

Aris2176

Παράθεση από: Marga στις Οκτώβριος 13, 2019, 11:38:06 μμ

Για μένα αριστουργηματική απόδοση του ψυχογραφήματος του Τζόκερ.
Το ειχα δει το προηγουμενο Σάββατο σε αίθουσα που αν και γεμάτη, είχε απόλυτη ησυχία.

Ειχα γράψει και 2 λόγια:

Το Τζόκερ θίγει θέματα που έχουν προσπαθήσει κι άλλες ταινίες να ακουμπήσουν αλλά το κάνει με έναν μοναδικά δικό του τρόπο. Σ ένα άρρωστο, σκοτεινό, «σάπιο» περιβάλλον, παρακολουθούμε τον ήρωα να εξελίσσεται από ένα αδύναμο & περιθωριακό ανθρωπάκι σ έναν αδίστακτο τιμωρό που γίνεται σύμβολο της εξέγερσης μιας ολόκληρης πόλης.
Βλέπουμε πόσο σπουδαίο ρόλο διαδραματίζει το οικογενειακό περιβάλλον και πως η υπέρμετρη αγάπη μπορεί εν μία νυκτί να γίνει ασυγκράτητο μίσος.
Ο ήρωας είναι σε ψυχολογικό αδιέξοδο, νιώθει σκουπίδι κι όμως πρέπει να χαμογελά. Το χαμόγελο είναι επιτηδευμένο. Αντικατοπτρίζει την πίεση του ηρωα στην προσπάθειά του να κρύψει την κατακερματισμένη προσωπικότητά του.
Εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως ακόμα κι αυτός ο ψυχικά διαταραγμένος νέος έχει ανάγκη το δικό του success story. Ονειρεύεται τις επευφημίες και την αναγνώριση. Μα γιατί; θεωρεί τον κόσμο όπου ζει άδικο, σκληρό κι εχθρικό αλλά παράλληλα του δίνει αξία. Παρακολουθούμε λοιπόν την εκ βάθους ψυχής ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει την αποδοχή. Την ανάγκη να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο. Κι όταν αυτό δε γίνει; Τότε η απόρριψη θα γίνει απελπισία, η απελπισία αγανάκτηση και η αγανάκτηση οργή.
Κι εδώ τονίζεται γλαφυρά η πλευρά των media που διψάνε για «αίμα». Δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τον αδύναμο εξευτελίζοντάς τον, εκθέτοντας τον ανεπανόρθωτα.
Ο Τζόκερ νιώθει την ανάγκη να αλλάξει αλλά δε φοράει μάσκα, καθώς δε θέλει να κρύψει το πρόσωπό του ή να υποδυθεί έναν άλλον. Ειναι προφανές άλλωστε αφού σε καμία σκηνή δεν αρνείται τον εαυτό του. Οι μπογιές δρουν επικουρικά, ειναι μέρος της διαδικασίας απόκτησης της πολυπόθητης αυτοπεποίθησης, της διαδικασίας μετάβασης στο πραγματικό Εγώ του.
Τελικά...ποιος του όπλισε το χέρι;

Sent from my iPad using Tapatalk

👏👏👏👏👏👏👏

exDIVER600

Χμμμμ.... ας μεταφέρω και εγώ τις εντυπώσεις μου και αργότερα τα στέλνω στο thread «Κινηματογράφος» γιατί είμαστε παντελώς εκτός topic

Ερμηνεία σαφώς για Όσκαρ. Προσωπικά είχα την αίσθηση ότι όλη η ταινία "χτίστηκε" για να "χτυπήσει" ο Phoenix ένα Όσκαρ.
Από εκεί και πέρα, το καταπληκτικό "εύρημα" κατά τη γνώμη μου είναι το ότι χρησιμοποίησαν ως "όχημα" για μία ταινία κοινωνικού προβληματισμού, ένα χαρακτήρα από τα πασίγνωστα comics της DC.
Γιατί, κακά τα ψέματα, θα μπορούσε σαφέστατα να γυριστεί η ίδια ταινία, χωρίς να έχει καμία σχέση με τον Batman. Θυμηθείτε τα "one flew over the cuckoo's nest" αν θέλετε σχιζοφρένεια και εκπληκτική ερμηνεία και το "Faling down" ("Μία ξεχωριστή ημέρα¨ στα Ελληνικά) με τον Michael Douglas, αν θέλετε το βίαιο "ξέσπασμα" κάποιου που βρίσκεται σε αδιέξοδο.
Παίρνουμε όμως τον πασίγνωστο φανταστικό μας "ήρωα" και με πρόφαση το "sequel" και του πως μας είχε προκύψει ο εξίσου πασίγνωστος "αντίπαλος" του (ποιός χέσ...κε δηλαδή) σερβίρουμε μία ταινία, της οποίας η προώθηση βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην αναγνωρισιμότητα του “οικοσυστήματος batman". Έτσι εξασφαλίζουμε ότι το "άκουσμα" της ταινίας, πριν ακόμα αυτή κυκλοφορήσει, θα έχει κάνει το γύρο του κόσμου...
Η σκηνοθεσία πολύ καλή (κατά τη γνώμη μου, αλλά δεν είμαι σκηνοθέτης ή κριτικός κινημ.) η απόδοση του ζοφερού κλίματος επίσης καλή (κατ΄εμέ το σκηνικό παραπέμπει σαφώς σε μία βρώμικη και παρακμιακή ΝΥ) αλλά αυτά τα έχουμε ξαναδεί. Είπαμε Hollywood είναι, τα θέματα τεχνικής αρτιότητας, σκηνικών κλπ. κλπ. κλπ. τα έχουν λύσει προ πολλού.

Σε κάθε περίπτωση μία ταινία που αξίζει να τη δείτε αλλά -επαναλαμβάνω- μη σκεφτείτε ούτε για αστείο το να πάρετε τα παιδιά σας μαζί...

Αν έχετε όρεξη πάντως για ταινία αυτές τις μέρες, προτείνω και το "Diego Maradona" το documentary του Asif Kapadia, που έχει δώσει και κάποιες άλλες εξαιρετικές βιογραφικές ταινίες.
Δεν είμαι και δεν ήμουν ποτέ φανατικός ποδοσφαιρόφιλος. Όμως αυτή την ταινία (που πέρασε στο περιθώριο) αξίζει να τη δείτε, για να δείτε μέσω ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ γεγονότων και ανθρώπων πως "φωτογραφίζεται" η πραγματική παράνοια.
Ούτε Gotham city, ούτε σχιζοφρενείς με μάσκες, ούτε τίποτα. Μία ολόκληρη πόλη και ένας ολόκληρος πλανήτης, ανάγουν πραγματικά σε υπερ-ήρωα έναν ποδοσφαιριστή. Και με την ίδια ευκολία, όταν έχει εξυπηρετήσει το "σκοπό" του θυμούνται όλα τα "ατοπήματα" του και τον ρίχνουν από το "βάθρο" του εν μία νυκτί.
Και (υπενθυμίζω) μιλάμε πάντα για πραγματικότητα...
Είναι μεν documentary, δε σε κουράζει (ΟΚ ίσως έπρεπε να είναι ένα δεκάλεπτο μικρότερο) και αξίζει είτε είσαι ποδοσφαιρόφιλος είτε όχι.

Τις καλημέρες μου

Sent from my iPhone using Tapatalk