Όμορφη σκηνή και φανταστικό ρολόι, Κωνσταντίνε!
Παραπάνω έχεις καταθέσει πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις και εμπειρίες, επικεντρώνομαι όμως στις σκέψεις για ρολόι συγκεκριμένης ηλικίας.
Συμπτωματικά, την εβδομάδα που μας έρχεται θα έχω για λίγες μέρες στα χέρια μου ένα σαμπ του 1973 ενός φίλου που και αυτός φεύγει για ολιγοήμερο ταξίδι σε δύσκολο προορισμό και βαριέται να το πάει στην τράπεζα.
Θα το ποστάρω οπωσδήποτε (εννοείται με την άδειά του).
Το ρολόι είναι 100% μάχιμο!
Δίνω λίγο το προφίλ. Ο φίλος, αρχιτέκτονας, έχει καλά ρολόγια αλλά έχει κολλήσει και φοράει πολύ το συγκεκριμένο, επειδή το πήρε από τον πατέρα του (επίσης αρχιτ/να).
Του έχουν κάνει και οι δύο χρήση, χωρίς να του έχουν χαρισθεί σε τίποτα. Ειδικά τον φίλο μου τον έχω δει με τα μάτια μου (κατ'επανάληψη) να το κοπανάει σε οικοδομές.
Σερβίρεται κανονικά στο επίσημο σέρβις, δεν βουρτσίζεται και δεν έχει αλλάξει dial (τρίτιο, απίστευτο!)
Το μπρασελέ, λειτουργικό στο έπακρο.
Μοναδικό θέμα ότι το dial δεν έχει καμία αναγνωσιμότητα στο σκοτάδι.
Θα πει κανείς, σοβαρό;
Δεν ξέρω, αλλά για μένα είναι.
Και αν μεν πρόκειται για ρολόι συναισθηματικής αξίας, δεν αξίζει να γίνεται λόγος.
Αν είναι second hand αγορά, ίσως το χαρακτηριστικό αυτό θα πρέπει να σταθμίζεται αφού πρόκειται για ρολόι που θα χρησιμοποιείται καθημερινά (άποψή μου).
Αν κατάλαβα καλά, το hulk κάτι σου λέει.
Αν ναι, νομίζω καλύπτει με την μικρότερη δυνατή δαπάνη την ανάγκη για ένα "ιδιαίτερο" ρόλεξ, χωρίς να πολυχτυπάει και να προκαλεί, αλλά και χωρίς να περνάει απαρατήρητο.
Προπαντός, όμως, καλή επιτυχία με τη δουλειά!!
