Το IWC.
Από την άλλη όμως, το 2254, π.χ., είναι ήδη ψηλά στις προτιμήσεις πολλών ωρολογόφιλων για την καθαρή διαχρονική του σχεδίαση. Δεν το εμπόδισε το γεγονός ότι μετεξελίχθηκε ή ότι πλαισιωνόταν κι από άλλα παρεμφερή Ω μοντέλα.
Θέλω να πω ότι αν ένα ρολόι έχει την μαγιά να γίνει διαχρονικό, το πιθανότερο είναι να γίνει. Απλώς, δυστυχώς για μας δεν είναι εύκολο να το αξιολογήσουμε ή να το διακρίνουμε εκείνη την ώρα. Εγώ δηλαδή, άλλοι μπορεί και να μπορούν.
Το διαχρονικό 2254 το πήρα ένα χιλιάρικο και κάτι ψιλά. Βάλε ένα χιλιάρικο στην τσέπη σου και πήγαινε πάρε καταδυτικό δεκαετίας της Ρόλεξ, της IWC, της Πανεραι και τα λέμε ξανά. Πράγμα που επιβεβαιώνει τη σκέψη μου ότι και αυτό σε μία πενταετία θα κάνει περίπου τόσο.
Το ρολόι αυτό το έβγαλαν για να χτυπήσουν το μπλάκ μπέι κατά τη γνώμη μου, γιατί είναι diver του σαλονιού, βινταζοφέρνει, χωρίς ημερομηνία, προσεγμένο φινίρισμα με εναλλαγή γυαλισμένων βουρτσισμένων κομματιών, η ποιότητα λογικά θα είναι από άλλο πλανήτη. Έχει κάποια στοιχεία που το κάνουν επιθυμητό και μοναδικό όπως το sandwich dial που νομίζω ότι βλέπω, την βινταζ εμφάνιση δεικτών και dial, την πράσινη λουμινόβα. Από την άλλη θα προτιμούσα οι δείκτες να μην ήταν τόσο ανακύκλωση αυτών που ξέρουμε, αλλά προφανώς έπρεπε να μοιάζει στο πρωτότυπο.
Τι να πώ, μακάρι να πουλήσει και να τα σβήσει όλα, αλλά προς το παρόν δεν μπορώ να πώ ότι ενθουσιάστηκα από το ρολόι, και η αλήθεια είναι ότι απογοητεύτηκα από την συνεχή παραγωγή νέων μοντέλων της Ω.
