Λέγαμε λοιπόν για τα FM.
Πάω να δοκιμάσω, του λέω τις εμπειρίες μου από ό,τι γνωρίζω μέχρι στιγμής για τα FM, και μου σκάει το παραμύθι με δύο πάρα πολύ καλά (και σοβαρά) ντόπια μαγαζιά που κάνουν εξειδικευμένα straps για ό,τι ρολόι θες. Όλοι λέει από τη Σιγκαπούρη εκεί πάνε, τιμές κάτω από τα μισά συγκριτικά με το όσο κοστίζει ένα strap από την εταιρία του ρολογιού. Νάτη κι αυτή η πληροφορία λοιπόν, μαζεύουμε υλικό σιγά-σιγά.
Μου έφερε ένα με ροζ κάσα μασίφ, μοντέλο Long Island, το οποίο μάλλον ήθελε να διώξει επιμόνως. S$32,000 τελική για να το πάρω και moonphase με date complication. Κούνια που σε κούναγε. Λεπτό λουράκι και όχι τόσο όμορφο στο χέρι μου, δεν είμαι και των απεριτίφ ή κοκτέιλ με τέτοια ονόματα, καμμιά Heineken πίνω που και που, οπότε άστον να λέει. Τα Roger Dubuis μάλιστα, αυτά τα FM τώρα με τα πάνλεπτα λουράκια άστα για άλλους. Έχουν λέει ένα πολύ ωραίο σύστημα (αυτά τα μοντέλα με GMT function) που με ένα τράβηγμα της κορώνας αλλάζεις όλες τις ώρες ταυτόχρονα. Πολύ καλά, δε λέω, αλλά ευχαριστώ δεν θα πάρω, το μυαλό μου είναι αλλού και ξέρετε πού.
Την επομένη μπαίνω στο αεροπλάνο για Κορέα. Διαβάζω εφημερίδα (ή ήταν περιοδικό?), και λέει σε ένα άρθρο για τους πλούσιους οικονομικά Κινέζους που βγαίνουν από τη χώρα τους και αγοράζουν ό,τι βρουν. Το θέμα? Ρολόγια. Έγραφε το άρθρο: "...
Στην Ευρώπη, στα καταστήματα με ακριβά ρολόγια, όταν ο επισκέπτης είναι Ευρωπαίος η πιό συχνή ερώτηση είναι 'πόσο κάνει το συγκεκριμένο?' Όταν ο επισκέπτης είναι Κινέζος, η πιό συχνή ερώτηση είναι 'πόσα τέτοια έχετε?'..." (φστ, μπόινγκ! που έλεγε κι ο Βουτσάς με την Καραγιάννη και τη Βλαχοπούλου στην ταινία).
Δυό μέρες πριν, στο γραφείο μας στη Σιγκαπούρη, είχα πιάσει κουβέντα με την καινούγια γραμματέα μας. Μου έλεγε ένα άλλο παρόμοιο περιστατικό: όταν οι πλούσιοι οικονομικά Κινέζοι πάνε στο εξωτερικό για ψώνια, γίνονται απίστευτα σκηνικά. Στις μπουτίκ Hermes, Prada, Gucci κλπ. πάνε να δούνε γυναικείες τσάντες, βλέπουν τη μία, βλέπουν και τη διπλανή της, κ.ο.κ. και σε λίγο έρχεται το σοκ: "...
δώστε μας σας παρακαλώ όλες τις τσάντες στη συγκεκριμένη σειρά/ράφι..." (δεύτερο μπόινγκ)
Η κατάσταση στην Ασία (αλλά και παγκοσμίως) με τους νεόπλουτους Κινέζους έχει ξεφύγει ολοκληρωτικά, αλλά τώρα πάμε σε άλλα λιμέρια. Θα τα θίξω ίσως σε άλλο travel diary ή trip report.
Ας γυρίσουμε στο αεροπλάνο της SQ, που τόσο ωραία εχθές μας έφερε με ασφάλεια στη Σεούλ. Στη μπροστινή σειρά από μένα, και port side (αριστερά δηλαδή), κάθονται μαζί δύο παππούδες. Ασιάτες φυσικά και οι δύο. Ο ένας γύρω στα 75-80, κι ο άλλος όχι κάτω από 65-70, πιό περιποιημένος. Δεν είχα δώσει πολύ μεγάλη σημασία παρ'όλο που τα παρακολουθώ όλα μέσα στην καμπίνα (παλιά κρατούσα σημειώσεις, τραβούσα φωτό, κλπ.) Ο τύπος, ο πιό περιποιημένος, φαινόταν, έπιανε την κουβέντα στο πλήρωμα, πρέπει να ήταν και PPS (ψηλή βαθμίδα του frequent flyer program της Singapore Airlines), και λοιπά. Μπούρου μπούρου από 'δω, μπούρου μπούρου από 'κει με το πλήρωμα, πάντοτε καθισμένος. Κλασική φάτσα Ασίας του περιποιημένου τύπου που είναι πρόεδρος και πρέπει να τον σεβόμαστε για τα 75 του χρόνια και για το ότι όλη τη μέρα τιμητικά το μόνο που κάνει είναι να παίζει γκολφ (αυτά που λέω τα εννοώ, κάθε μέρα με τέτοιους κάνω στη δουλειά, λόγω θέσης, president εσύ president κι εγώ).
Τέλος πάντων, οι δύο θέσεις δίπλα στο διάδρομο δεξιά μου ήταν άδειες, κι έλεγα από μέσα μου "...
τί βλάκες, κάθονται μαζί, δε σηκώνεται ο ένας να πάει να κάτσει μόνος του στα δεξιά μου στις δύο εκεί στο παράθυρο..." Με τί ασχολούμαι κι εγώ ώρες-ώρες. Μισή ώρα πριν την προσγείωση λοιπόν, σηκώνομαι να πάω να αλλάξω (φοράω πάντα τις πυτζάμες της QR σε όλο το ταξίδι και φουλ ξάπλα), βλέπω και τον παππού να σηκώνεται για να πάρει κάτι από το overhead compartment. Τραβά τα χέρια του ψηλά για να το ανοίξει, τσουπ, νάτο το ρολογάκι στον αριστερό καρπό! Ωπ, λέω, κάτι είναι αυτό. Κάθομαι, το κοιτάω όσο μπορώ, βρε κάτι καλό είναι αυτό, αλλά τί είναι...
Περιμένω 1-2 λεπτά, και ο τύπος φορούσε παρακαλώ ένα ολοκαίνουργιο Richard Mille - μάλλον το RM 010. Τό'φτιαχνε σε κάποιο σημείο, το deployant clasp. Μού'φυγε η μαγκιά παιδιά, στην κυριολεξία. Ο τύπος με πλούσιο μαλλί γκρί/άσπρο, γυαλιά, γκρι παντελόνι και κανονικό πουκάμισο, κι ένα blazer jacket από πάνω. Δε θα πιστέψετε πόσο του πήγαινε το ρολόι... Τρελλάθηκα, πολύ, μα πάρα πολύ εντυπωσιακό... Τού'βγαλα το καπέλλο. Τώρα τί μένει? Να δοκιμάσω ένα RM 010...
Flashback και πάλι όμως, πάμε πίσω στην αρχή της εβδομάδας. Επίσκεψη στο DFS (Duty Free Shops Galleria), και δοκιμές στις
IWC,
JLC,
Piaget και
Chopard.
Πήγα "να δω" (όπως πάντα, έτσι ξεκινούν όλες οι καταστροφές). Κοιτούσα, μέσα στο εμπορικό κέντρο, τη βιτρίνα της IWC. Βγαίνει ο πωλητής απ'έξω, μου πιάνει την κουβέντα, κοιτούσα τα Big Pilot perpetual, δύο εκδόσεις, μία με χρυσό dial και η άλλη με μαύρο. Ροζ χρυσή κάσα και τα δύο, LE 250 κομμάτια έκαστο. Μου αρχίζει τις γνωστές χαζομάρες για τα μοντέλα LE, δεν τα φέρνουμε συχνά, και λοιπές βλακείες, του αρχίζω την κασέτα με Τερλέγκα και το ότι είμαι ψιλοκαρφωμένος με τα Πατέκ, οπότε μαθαίνουμε πως είναι γιόκας (παρ'ό,τι ευγενής και πρόσχαρος) αφού υποπέφτει σε δύο βασικά λάθη:
1. αρχίζει να ψιλοκακολογεί την ΡΡ (δεν λέγομαι Stern αλλά και το Μέγκα Τσάνελε να βγει και να κατηγορεί τον Αντένα θα πώ μα γιατί το κάνουν τώρα αυτό, δεν έχουν λόγο, ο καθένας κάνει τη δουλειά του και τη μπίζνα του, μην κακολογείς νέε μου, είναι άσχημο για σένα).
2. μου λέει ότι η ετήσια παραγωγή της A. Lange Sohne είναι 50,000 κομμάτια (εντάξει, ένα μηδενικό του ξέφυγε του ανθρώπου) και ότι η Πατέκ κάνει περίπου 50,000 κομμάτια το χρόνο εκ των οποίων όμως τα 40,000 είναι quartz (δηλαδή έλεος).
Μετά από όλα αυτά περιμένει έτσι απλά να βγάλω την AmEx και να αφήσω $54,000 για το Perpetual IWC... "...
Τα φτιάχνετε εδώ?..." ρωτώ. "...
Αν πάω για ταξίδι, το αφήσω σπίτι και μου σταματήσει το ρολόι, μπορείτε να μου το σετάρετε πάλι?..." Αν είναι κάτι πολύ απλό, νομίζω 1-2 μέρες, τότε το κάνουν. Αν είναι παραπάνω, πρέπει να πάει Γερμανία/Ελβετία, πού στο καλό τέλος πάντων πάει. Ωραία! Καλά πάμε!
Έχει, λέει, 2 χρόνια εγγύηση, και μετά το πέρας τούτων έχει lifetime guarantee από την IWC στη Σιγκαπούρη. Εντάξει, αλλά άσε να πάω μιά βόλτα να δω κι άλλα, θα βάλω ολόκληρο τηγάνι στον καρπό μου, 47 χιλιοστά και μας είχες πει στην αρχή ότι δεν είναι για κάθε μέρα, αλλά μετά που είπα ότι θέλω να το φοράω στο γραφείο όλο "...
τί ωραίο στον καρπό σας είναι..." άκουγα. Ευχαριστώ αλλά ας το αφήσουμε προς το παρόν. Φωτό δεν τράβηξα, sorry...
Πάω απέναντι στην
JLC. Μία δοκιμή, όπως λέμε "one shot, one kiss". To νέο Perpetual Master Ultra Thin. Αυτό μάλιστα. Δοκιμάζονται, λέει, όλα της JLC για 1,000 ώρες πριν φύγουν από το εργοστάσιο. Μπράβο. Πολύ ωραίο και διακριτικό ρολόι. Όχι όσο λεπτό όσο ακούγεται, αλλά μην ξεχνάμε - είναι Perpetual Calendar... Κλασικό, μία σίγουρη επιλογή, σε καθησυχάζει από την αρχή, στο λέει χωρίς να στο φωνάζει. Πάρα πολύ καλή τιμή, $30,000 στην Αμερική και $38,000 για μας τα κορόιδα στη Σιγκαπούρη. Αλλά το θέμα μας δεν είναι εκεί, τα Perpetual είναι λεπτεπίλεπτα και παρομοίως τα JLC θέλουν επιστροφή στην Ευρώπη για σετάρισμα αν σου μείνουν (π.χ. αν δεν πάρεις winder).
Τελευταία στάση:
Chopard.
Έμεινα ενθουσιασμένος με το L.U. Chopard XPS, έβαλα κι άλλα δύο (το ένα εκ των οποίων μοιάζει πολύ με το Simplicity του Philippe Dufour). ’ψογο open back και πανέμορφο movement για το XPS, πολύ λογική τιμή (σε επίπεδα που μου επιτρέπει να πάρω ένα President YG ή ένα GMT IIC YG και το XPS μαζί). H Chopard στο DFS Galleria κάνει 15% και το ρολόι είναι πανέμορφο σε λευκό χρυσό αλλά πάντα παραμένει dress καθαρό και θες κάτι άλλο για πιό casual βόλτες. Προσωπικά είναι μία επιλογή που παραμένει ψηλά στη λίστα, εκεί μαζί με ένα χρυσό Rolex, αλλά μόλις κανείς πατήσει σε περιοχές του τύπου Patek Philippe, Roger Dubuis και Richard Mille τότε το ξανασκέπτεται.
Εν γένει το καινούργιο ρολόι θα είναι κάτι που θα φοριέται καθημερινά, και υπάρχουν και ταξίδια στην περιοχή (λόγω δουλειάς, αρμοδιοτήτων και υποχρεώσεων - Malaysia, Thailand, Brunei, Myanmar, Australia). Οπότε όποια απόφαση ληφθεί θα πρέπει να εξετασθεί και με αυτό στο νου... Το 5726Α ή /1Α κολλάει πιό πολύ σε αυτό το σενάριο, αλλά και πάλι είναι και Πατέκ και ακριβό οπότε σε ταξίδι μόνο ασφαλισμένο, αλλιώς Citizen Eco-Drive titanium JDM και πολύ σου είναι.
Είδωμεν.
