Το '99 φωναζαμε μεσα στο ΟΑΚΑ: Θρυλε γ@μ@ την Γιουβε την πουτ@ν@.
Ειχαμε χασει στην Ιταλια 2-1 αλλα την κερδιζαμε μεχρι το 86 με 1-0 και ειμασταν αγκαλια με την προκριση ομως λογω ενος σουτ που το πηρε ο αερας ηρθαμε ισοπαλοι και ετσι δεν καταφεραμε να κανουμε την θρυλικη προκριση.
Να σας προλαβω να πω,πως δεν εχουμε τις καλυτερες αναμνησεις απο την Γιουβε.
Σημερα καταφεραμε ομως να την κερδισουμε παιζοντας πολυ καλα.
Ας ελπισουμε αυτη η νικη να φερει τυχη στην ομαδα μας και φετος να κανει το κατι παραπανω.
Συγχαρητηρια στον Ολυμπιακο μας που κερδισε την πρωταθλητρια Ιταλιας οπως κερδισε και την πρωταθλητρια Ισπανιας και φιναλιστ του περσινου τελικου.
Τις μέρες που έχει δυνατό αέρα, κάτι με πιάνει
Ακόμη ένα καλοκαίρι πέρασε και έφτασε η χειρότερη εποχή του χρόνου για μένα, το φθινόπωρο. Η γλυκιά άπνοια του θέρους δίνει τη θέση της στους δυνατούς ανέμους, οι οποίοι ξυπνάνε τις πιο δυσάρεστες αναμνήσεις.
Μάρτιος ήταν τότε, 17 του μήνα θυμάμαι και το έτος το 1999. Ο Ολυμπιακός υποδεχόταν τη Γιουβέντους και ο Αίολος είχε ανοίξει τους ασκούς του από το πρωί. Η πρωινή βόλτα με τους συμπαίκτες μου στην αυλή του ξενοδοχείου που είχε καταλύσει η αποστολή της ομάδας είχε επισκιαστεί από τον αέρα και έκανε τον Γιώργο τον Αμανατίδη να γυρίσει να μου πει: «Μήτσο, κάτι η λάβα του κόσμου, κάτι ο αέρας, δεν γλιτώνουν σήμερα οι Ιταλοί, θα πάμε στους 4». Που να ήξερε ότι η μοίρα τα ήθελε διαφορετικά.
Όλα έδειχναν ιδανικά, ο γερό-Γκόγκιτς έβαλε το πολυπόθητο γκολ και τα ημιτελικά πλησίαζαν. Λίγο πριν το τέλος ο Μπιριντέλι έκανε μια σέντρα ρουτίνας για μένα και ετοιμαζόμουν να υποδεχτώ τη μπάλα στη φιλόξενη αγκαλιά μου. Που να φανταστώ ότι ο αέρας είχε άλλη γνώμη; Ο δαίμονας των αιθέρων, αυτός ο μυστηριώδης σατανάς που θέλει το κακό του Ολυμπιακού, έσπρωξε τη μπάλα στα πόδια του Αντόνιο Κόντε, κόβοντας το δρόμο του Θρύλου προς την κούπα.
Μπορεί να έχουν περάσει πλέον 15 ολόκληρα χρόνια, ωστόσο ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτό που έκανε ο αέρας σε μένα και την ομάδα μου. Όποτε φυσάει, φοράω τα γάντια μου και κάθομαι σκεπτικός στο σπίτι, πίνοντας ένα ποτήρι ουίσκι, ακούγοντας το «Φυσάει Πολύ» του Γιάννη Πλούταρχου. Δεν θα συμπαθήσω ποτέ τον άνεμο, γι'αυτό άλλωστε έχω σταματήσει να πηγαίνω στη Μύκονο, δεν σκέφτομαι ούτε γι' αστείο να πάρω σύνδεση Wind ενώ όταν ο Βύρωνας Πολύδωρας κατηγορούσε το στρατηγό άνεμο για τις φωτιές του καλοκαιριού του 2009, εγώ είχα σηκωθεί και χειροκροτούσα.
Κάτι ο αέρας των τελευταίων ημερών, κάτι το Ολυμπιακός-Γιουβέντους σήμερα στο Καραϊσκάκης, κάτι οι χθεσινές επτάρες, με έκαναν ξανά να θυμηθώ τις τραυματικές μου εμπειρίες. Αίολε, δεν τελειώσαμε ακόμα, θα τα ξαναπούμε.
http://www.tokoulouri.com/opinions/ele/ 
