Μα ο δικος σου συλλογισμος με οδηγει στο συμπερασμα οτι ο εκπαιδευτικος που καταλαβαινει τα παιδια ειναι αυτος που εχει παιδια! Κι αν καποιος δεν μπορει να κανει η δε θελει;
Δε χρειάζεται να έχει παιδιά ο Εκπαιδευτικός για να καταλάβει τους μαθητές του!
Ο δικός μου συλλογισμός έχει να κάνει με το γεγονός ότι το δικό μου Παιδί αντιδράει -και καλά και άσχημα- όπως ακριβώς αντιδράω εγώ και η Μητέρα του!
Δε νομίζω ότι είναι το μόνο Παιδί που το κάνει αυτό...
Η οικογενεια εχει τεραστια ευθυνη, επιτελους ομως στη ζυγαρια η ευθυνη μιας οργανωμενης πολιτειας βαραινει πιο πολυ απο ενος απαιδευτου γονιου...
Το παιδί σε ποια ηλικία εντάσσεται στην οργανωμένη πολιτεία; Μέχρι τότε πού κοινωνεί;
Δε χρειάζεται ένας Γονιός με παιδεία, χρειάζεται ένας Γονιός με τρόπους.
Είχα και καθηγητές λέρες κατεστραμμένους τελείως, που δεν ήξεραν να αρθρώσουν μια λέξη!
Μη συζητάς καθόλου: υπάρχουν και κάποιοι που δεν ξέρουν να κάνουν μπάνιο, αλλά ξέρουν τέλεια τις άδειες που δικαιούνται!
Όλο αυτό τρέφει τη νοοτροπία "μπαίνω στην τάξη, κάνω το μάθημά μου, δεν συζητάω καθόλου με τα παιδιά, τους βάζω καλό βαθμό να περάσουν την τάξη και να μην τους έχω πάλι" !
Αυτό είναι το κομμάτι της ευθύνης των Εκπαιδευτικών!
Το κομμάτι της ευθύνης των Γονιών είναι αυτό που, όταν συζητάμε -ακόμη και στην τάξη- ξεκινάει πάντα με την έκφραση "Δάσκαλε, πώς να το πω αυτό στον Μπαμπά μου/στην Μαμά μου αφού δε μιλάμε πιά;"
Καθώς επίσης στα χρόνια που είμαι στα Σχολεία δεν έχω γνωρίσει ακόμη ούτε έναν γονιό, παρά μόνο στην παραλαβή των βαθμών...