Προχθές ήρθε μια βόλτα από το νησί ο Άρης για ένα καφεδάκι (δυστυχώς ήταν μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που δεν είχα το χρόνο να τον χοληστερηνώσω δεόντως)!
Ο λίγος χρόνος που καθήσαμε μαζί (τί είναι δύο ώρες μπροστά στην ωρολογιακή αιωνιότητα...) ήταν αρκετός να μελετήσω τον καρπό του, να μελετήσω το περιεχόμενο του καρπού του στον δικό μου καρπό και να αποφασίσω ότι το περιεχόμενο του δικού του καρπού πρέπει να γίνει περιεχόμενο του δικού μου καρπού (χικ...) !
Κι εκεί που το όνειρό μου είχε βαφτεί bronze, απότομα έβαλε μια 7750, μια λευκή πλάκα, ένα open back και μεταμορφώθηκε!
Με συνοπτικές, λοιπόν, διαδικασίες προστέθηκε το δεύτερο Fortis στην οικογένεια των ΠοντιορολογοΛουροΪμάντων!
Και ποιό είναι το πρώτο πράγμα που κάνει ένας λουροπυροβολημένος που σέβεται την παλαβομάρα του;
Σωστά μάντεψες στωικέ μου Αναγνώστη!
Αλλαξολουριές!!!
Και τί καλύτερο από το να του αλλάζω τα φώτα, εεεεεε...... τα λουριά παρέα με το αδερφάκι του!!!
Δυστυχώς όταν έχεις λίγους ιμάντες, αλλά και το κυριότερο όταν έχεις τον Νικολή να θέλει να αλλάξει κι αυτός ιμάντες στο καινούριο ρολόι δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές!
Ορίστε λοιπόν τί κατάφερα πριν την επιδρομή του 5χρονου Ninja!
Είναι πλέον διπλά Fortisμένη η ατμόσφαιρα στο σπίτι!
Τώρα πάω να δω για κανένα επιπλέον οικογενειακό ιμάντα.
Περαστικά μου...
