Σήμερα η ημέρα ήταν σκατένια.
Όχι ολόκληρη όμως. Είχε και στιγμές ανάτασης. Ωραίες στιγμές αυτές. Όπως όταν άνοιξα το φάκελο που μου 'φερε η ταχυδρόμος. Καλή κοπέλα, αλλά λίγο βαριεστημένη. Βέβαια δεν χτυπάει πάντα δυο φορές
, αλλά τι να κάνουμε.
Ανοίγω το φάκελο και βλέπω ένα μικρό χειροποίητο δερμάτινο μπρελόκ. Ό,τι πρέπει. Το δώρισα στη σύζυγο. Δεν είπε κι όχι.
Μετά βλέπω κι ένα λουρί. Φοβερό καφέ ανοικτό χρώμα, με κάτι υποψίες πατίνας κατά τόπους. Το χάζευα με μάτια ορθάνοικτα όπως στα κόμικς.
Και ουρά!
Αγκράφα φλατ, όπως αρμόζει στο ύφος του λουριού. Ραφή στο χέρι, ίσια όμως, σαν μηχανής.
