Με το ξεμυάλισμα από το 65, δεν ασχολήθηκα με το Ferretti, αν και προηγήθηκε η άφιξή του.
Στο μάτι αλλά και στο χρώμα είναι κορυφαίο (για μένα τουλάχιστον).
Τα πρώτα ζόρια άρχισαν αμέσως μετά το πέρασμα στο ρολόι. Το δέρμα ανέλπιστα σκληρό και θέλει γερό "σπάσιμο".
Το να περάσει η ουρά από την μπούκλα άλλο ζόρι και επειδή έχει πολύ μικρό κόψιμο για την κίνηση της "γλώσσας", πρέπει με το ένα δαχτυλο να την κρατάς για να μην σέρνεται στην κάτω επιφάνεια του λουριού και το γρατζουνάει μέχρι να φτάσει στις τρύπες.
Το σκληρό δέρμα σε συνδυασμό με το μέγεθος 140/78 και τον μεγάλο καρπό μου με φέρνει, ως συνήθως στην δεύτερη από το τέλος τρύπα και στις φωτό το έχω βάλει στην τρίτη για να το "σπάσω" γρηγορότερα.
Για να περάσει η γλώσσα στις παρθένες τρύπες, έφτυσα αίμα και νόμισα ότι θα χαλάσω το λουρί.
Επειδή έχει σταθερό τo πρώτο keeper και το μήκος της ουράς που μένει για να περάσει είναι μικρό, για να το "τσακίσεις" να περάσει από το keeper, είναι σα να προσπαθείς να λυγίσεις λαμαρίνα !!!!!
Η μπούκλα κάθετη και ξέρετε πόσο τις μισώ τις κάθετες μπούκλες, αλλά μου άρεσε τόσο πολύ το συγκεκριμένο λουρί που έκανα τα στραβά μάτια, αν και ο Ferretti φτιάχνει κορυφαίες λυγισμένες αλά preV μπούκλες και με το logo του. Τεσπά.
Φυσικά το δέυτερο keeper βγήκε αφού δεν έμενε ουρά να περάσει από κάτω
πάμε φωτό
κάθετο αίσχος 1
κάθετο αίσχος 2
ζορισμένο στην τρίτη τρύπα για να "σπάσει".........αν το κοντό δεν ήταν 78 αλλά 85 ή 90 θα έφτανε χαλαρά τρίτη τρύπα και ζορισμένα τέταρτη........ έλλειψη δεύτερου keeper
βλέπετε που έχει αλλάξει χρώμα στην δεύτερη τρύπα....είναι εκεί που ένοιωθα σα να λυγίζω λαμαρίνα για να περάσει κάτω από το σταθερό keeper
ολίγη από ουρά
