Αμέσως αμέσως, αυτός που μου έρχεται στο μυαλό είναι η αυτοκαταστροφική ιδιοφυία, ο Βασιλιάς Μελάνι, Nick Cave. Παρακολουθούσα επί σειρά ετών την πορεία του, σχεδόν από τα πρώτα του βήματα. Οι Birthday Party βέβαια δεν με άγγιξαν τόσο όσο οι μετέπειτα δημιουργίες του.
Μιλάμε για στίγμα. Σκοτεινός, μελωδικός, με εφιαλτικά λόγια για τον έρωτα, τη βία και τη θρησκεία. Αξεπέραστος.
Ακούσματα είχα πάμπολα, είχα άλλωστε την τύχη να γνωρίσω έναν άνθρωπο ο οποίος πήγαινε στο Λονδίνο και στο Manchester μόνο και μόνο για να ... αγοράσει δίσκους. Έμπαινε σε δισκάδικα σε ανέσυρε πραγματικά διαμάντια. Αφού μια φορά τον σταμάτησαν στο αεροδρόμιο γιατί νόμισαν ότι κάνει εμπόριο.
