Όλοι εμείς οι "βολεμένοι" που αρκούμαστε στην παραφιλολογία και στις βαθυστόχαστες κοινωνικές αναλύσεις θα πρέπει να δοξάζουμε τον Θεό που κάποιοι αδιαφορώντας για το κόστος -τι έχουν να χάσουν? θα πει κάποιος- απλά εξεγείρονται. Άτεχνα, αυθόρμητα, επιπόλαια ίσως, αλλά το κάνουν. Γι'αυτούς η εξέγερση είναι μία πραγματικότητα, για τους "διανοούμενους κομφορμιστές" άλλο ένα θέμα για συζήτηση, για τους δε ΜΜΕδες απλά άλλη μία είδηση με τρελά νούμερα....
Πως εκνευρίζομαι όταν ακούω άτομα σαν τον Σαββόπουλο π.χ να σχολιάζουν τους βολεμένους. Επιτέλους, πρέπει να σκάσουν! Οι βολεμένοι δε πρέπει να μιλάνε για τους βολεμένους.
"Ας γυρίζουμε πίσω στο μικρόκοσμό μας..." έγραψε κάποιος πριν. Και αυτό λέγεται επίγνωση. Ίσως εμείς -οι εραστές της πολυτέλειας- να μη δικαιούμαστε καν να σχολιάζουμε.
Δε προτείνω να βγούμε όλοι στους δρόμους και να πυρπολήσουμε ό,τι βρίσκουμε μπροστά μας, αυτό θεωρώ ότι δεν αποτελεί λύση. Το σύστημα τροφοδοτείται από εμάς, από τον καθένα ξεχωριστά. Η επανάσταση -όχι η εξέγερση- δεν συνεπάγεται απαραίτητα αίμα και στάχτη, όχι τόσο πολύ τουλάχιστον. Η επιστροφή στις αξίες, στην απλότητα, στον αθλητισμό και στην ανθρώπινη επαφή θα ήταν μία καλή αρχή αλλά αυτό στους κύκλους των εκσυγχρονιστών φαντάζει οπισθοδρομικό και αστείο....
Είμαστε όμως νοθροί και απρόθυμοι. Μας "πιάνουν τον κώλο" καθημερινά αλλά έχουμε μάθει να ζούμε και με αυτό. Χρησιμοποιώντας το σαν άλλοθι μάλιστα παρασιτούμε και παρεκτρεπόμαστε και εμείς.
Σε μία κοινωνία όπου το καλύτερο που μπορεί να προσφέρει είναι μία οικονομική επιτυχία, όπως πολύ σωστά άκουσα από μία κυρία στην τηλεόραση, αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες είναι φυσικό επόμενο.
Βέβαια, δεν αυταπατάμαι. Οι συντριπτικά περισσότεροι από αυτούς που είναι τώρα στην Αθήνα και τα καίνε είναι χαβαλέδες. Ελάχιστοι είναι ιδεολόγοι. Θεωρώ ότι "ορθόδοξοι" αναρχικοί, πρεσβευτές των ιδεών των "πατέρων" της Αναρχίας του 19ου αιώνα, δεν υπήρξαν ποτέ στην Ελλάδα. Τουλάχιστον εγώ ποτέ δεν γνώρισα.
