Μικρή παρένθεση στην ενδιαφέρουσα κουβέντα για σκύλους.
Κοσμά μου, ξέρεις τι σημαίνει ΝΕΥΡΑ σε γάτα;
Αν όχι, δες την παρακάτω φάτσα:
Κατά τύχη είδα το ποστ σου, μιας και δεν παρακολουθούσα το νήμα.
Πανέμορφο γατί! Πολύ θά 'θελα να το "ζουλήξω"!!!
Είχα παλιότερα μια σιαμέζα γάτα, φοιτητής ακόμα. Αρρώστησε η καημενούλα και δεν έζησε για πολύ. Μεγάλη πίκρα. Είπα στον εαυτό μου: "μην ξαναδεθείς με ζώο ποτέ!".
Την περσινή άνοιξη κάτι αδύναμα πλην όμως επίμονα νιαουρίσματα άρχισαν να με εκνευρίζουν. Τις πρώτες ώρες τό 'παιξα αδιάφορος, αργότερα όμως αποδέχτηκα το γεγονός πως ακούγονται από την αυλή μου και πως δεν είναι πρέπον να συνεχίζω να αδιαφορώ. Ξέροντας τι με περιμένει, πήρα μια βαθιά ανάσα και πήγα να αντιμετωπίσω αυτό που φοβόμουν ή, ακριβέστερα, αυτά που φοβόμουν... Τέσσερα γατάκια με κλειστά ακόμη ματάκια νιαούριζαν σαν τρελά από ένα πυθάρι και η άγνωστη σε μένα μαμά-γάτα φευγάτη. Ύστερα από λίγες μέρες είχα γίνει εγώ πλέον η μαμά τους και όλη την ώρα τα είχα στο μυαλό μου. Να γυρίσω από τη δουλειά χωρίς καθυστέρηση για να τα ταΐσω, να τα φροντίσω, να παίξουμε... Για να μην τα πολυλογώ, τράβηξα μεγάλο κανάλι, τάισμα με σύριγγα, επισκέψεις σε κτηνίατρο, φάρμακα, χώματα κ.λπ.
Και πάνω που συνήθισα, αυτά ξεπετάχτηκαν και άρχισαν τις κοπάνες. Ενώ είχα φροντίσει να κλείσω με σίτες τα κάγκελα, αυτά βρήκαν τρόπο να ξεπορτίσουν. Ένα χάθηκε νωρίς, πριν ακόμα καταλάβω από πού την κοπανάνε, ένα το χάρισα. Τα δύο που είχαν απομείνει ήθελα να τα κρατήσω, το "αφεντικό" όμως δεν μου άφησε και πολλά περιθώρια για να τα μπάσω στο σπίτι. Ήταν και δύο, βλέπεις. Χάθηκαν κι αυτά – θα έπαιρνα όρκο πως μου τα πήραν!
Ακόμα κλαίω.
