Νομίζω ότι δε μου μιλάει από τότε που τον είπα ταλιμπάν.
Δεν έχει καταλάβει ότι είμαστε παραδοσιακή οικογένεια. Στο τραπέζι σφαζόμαστε και μέχρι τον καφέ κάνουμε καλαμπούρια.
Το κλειδί είναι να αρχίσουν πάλι οι συναντήσεις (πανδημίας επιτρέπουσας). Αποκλείεται να έχουμε γνωριστεί και να παρεξήγουμαστε όπως τον τελευταίο καιρό. Διότι θα έχουμε τότε την οικειότητα να πούμε ο ένας στον άλλον ότι λέει μαλακίες χωρίς να θυμώσει.
Πράγματι. Σε μια συνάντηση το πιθανότερο είναι να τα βρούμε και να κάνουμε πλάκα.
Βέβαια υπάρχει πάντα και η πιθανότητα να μην τα βρούμε & να καταλήξουμε όπως την τελευταία φορά στην Μαρίνα Φλοίσβου, που σε έριξα στο νερό και μετά σου πάταγα και το κεφάλι για να δω αν μετά από 5’ χωρίς οξυγόνο επέρχεται μόνιμη εγκεφαλική βλάβη.
Ευτυχώς που ήταν εκεί ο Gerogian/ΟΗΕ και τη γλύτωσες.
Καλά που φορούσες το ff και δεν πήρε νερά το ρολόι σου να με κατηγορείς μετά για υλικές ζημιές & για άλλα 100 πράγματα που θα έβαζες στο κατηγορητήριο.
Στο φυλάω όμως, έχε το υπόψη σου...
Sent from my iPhone using Tapatalk
