Ευχαριστώ όλους για τα καλά λόγια και τις ευχές. Η δουλειά είναι που έχει σημασία, όχι το ρολόι - έτσι είναι.
Τώρα, αναφορικά με τα ξεθωριασμένα κλπ. και το πώς χωρούν σε μία μικρή συλλογή 3-4 καλών κομματιών, θα πάρω λίγες γραμμές για να πω αυτά που πιστεύω.
Η δουλειά μου από το Φεβρουάριο του 2012 ήταν σε γραφείο - corporate/senior management θέση σε διεθνή οργανισμό, συχνές συναντήσεις κυρίως με προέδρους εταιριών/πελατών, είχα από 15 ως 40 άτομα από κάτω μου κλπ. Ένα πολύ καλό ρολόι φοριόταν άνετα. Ζούσα σε χώρες που βγαίνεις από το σπίτι σου για να πας στο γυμναστήριο και αφήνεις άνετα πίσω ένα Λάνγκε κι ένα ολόχρυσο Daytona, ή δύο Πατέκ συν τα λοιπά 'ελαφρά' Panerai και Breitling.
Από το καλοκαίρι του 2015 είμαι στην Ελλάδα. Η δουλειά μου είναι πιό αυτόνομη, πιό πολύ του τύπου "ελεύθερος επαγγελματίας", θα πάω να δω έναν πελάτη σε γραφείο αλλά θα κάνω κι ένα ταξίδι στην Κίνα ή στην Κορέα όπου θα πάω και σε ένα ναυπηγείο για να μείνω ένα μικρό διάστημα. Ο ρόλος είναι πλέον πιό επιχειρηματικός αλλά και πιό μικτός. Τώρα συζητώ να πάω σε ένα project στο Azerbaijan, με 2-3 χρόνια συμβόλαιο. Τσιγγάνος, το ταξίδι συνεχίζεται. Δεν το είχα προγραμματίσει, άλλα κανόνιζα κι άλλα μου βγήκαν. Θα σέρνω το RG Daytona και το Pt Lange από πίσω μου;
Στην Ελλάδα πήγα διακοπές το καλοκαίρι και το αψεγάδιαστο πλατινένιο ρολόι το άφησα στη θυρίδα. Το (όποιο) χρυσό Daytona ή ακόμη και President δεν μπορείς να το βάλεις σε επαγγελματικό χώρο εδώ στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη, γιατί μόνο ζημιά μπορεί να σου κάνει. Είτε το θέλουμε είτε όχι, και θα καρφωθούν τα μάτια τους πάνω του, και στο κατ'ελάχιστον δεν συνεισφέρει το φόρεμά του στο να φαίνεται κανεις ταπεινός μπροστά στον πελάτη. Μόνος του ο καθένας μπορεί να φορά ό,τι θέλει και να είναι όσο ψηλομύτης του καπνίζει, όταν πας όμως και προσπαθείς να πουλήσεις μία υπηρεσία και φοράς ρολόι 25 χιλιάδων στο χέρι που γυαλίζει ο χρυσός, πιό πολύ θα σε κάψει παρά θα σε βοηθήσει.
Στην Ελλάδα θέλω να πάω γυμναστήριο, θέλω να βγω για περπάτημα, θέλω να πάω στο Σχοινιά για μπάνιο. Το Γερμανικό πλατινένιο των 35 χιλιάδων Ευρώ με το δερμάτινο λουράκι και τον μνημειώδη κουρδιστό μηχανισμό δεν μπορώ να το φορέσω, δεν μπορώ να το αφήσω και πίσω. Αν μπούνε μέσα στο σπίτι, μέρα ή βράδυ, την έκατσα. Μικρή η πιθανότητα αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ασφάλιση δεν υπάρχει. Στην Αμερική τα ασφαλίζουν με 100, 200, δεν ξέρω ίσως και 300 δολλάρια το χρόνο. Εδώ δεν υπάρχουν αυτά. Το πάω στη θυρίδα. Βάλε, βγάλε, βάλε, βγάλε, βάλε, βγάλε. Σου βγαίνει ξυνό το όλο θέμα στο τέλος.
Το ρεζουμέ είναι ότι το όποιο ρολόι έχει κανείς, ή όποια συλλογή, πρέπει να ταιριάζει με το lifestyle που κάνει ο ίδιος. Όταν η δουλειά σε πάει από 'δω κι από 'κει και την ακολουθείς γιατί κάπου πάλι έτσι ήρθαν τα πράγματα, και θες αλλά και πρέπει, τότε κάπου στα υπόλοιπα πρέπει να κάνεις αναπροσαρμογές. "...Μα..." θα πει κάποιος, τόσο ωραίο κομμάτι, τόσο από 'δω, τόσο από 'κει... Ναι, αλλά κι εγώ θα του πω "...Εσύ έχεις τη δουλίτσα σου ή την επιχείρησή σου κάθε μέρα, πας Γλυφάδα-Κηφισιά ή Πανόραμα-Χαλκιδική και πίσω, πας το απόγευμα τα παιδιά στο καράτε και στα Αγγλικά, έχεις τη γυναικούλα σου, πας 3 βδομάδες σταθερά το καλοκαίρι τις διακοπές σου, κι όλα αυτά λίγο πολύ παραμένουν σταθερά... ...Αν πήγαινες 3 χρόνια διεθνή μετακόμιση από 'δω και μετά 3 χρόνια από 'κει, θα σου άρεσε να έχεις την έννοια να κουβαλάς ρολόγια 55 χιλιάδων Ευρώ πάνω σου;"
Άλλο ένα σημείο - το όποιο Ρόλεξ, ατσάλινο η χρυσό, το πας όπου θες και το φτιάχνεις. Δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορείς να φτιάξεις πάνω στο ρολόι, στην Ελλάδα. Σε μία Ινδία, σε ένα Αζερμπαιτζάν, το Ρόλεξ το φτιάχνω οπουδήποτε και αντέχει οτιδήποτε, συν το ότι δεν προκαλεί πολύ. Το Λάνγκε, το Πατέκ, το Βασερόν, το όποιο άλλο haute horologie, πού θα το πας; Και πόσο θα σου κοστίσει; Πρέπει να το έχεις κάπου συνεχώς λοιπόν φυλασσόμενο, να το κουράρεις, να το βγάζεις έξω ενίοτε και να το κοιτάς ή να το φοράς - είναι δηλαδή συμπληρωματικό (σαν κερασάκι στην τούρτα) στο ήδη στημένο και καλοδουλεμένο με σταθερούς ρυθμούς lifestyle που έχεις καθημερινά/εβδομαδιαία.
Εμένα αυτά μου έμαθε η πορεία μου ως τώρα. Και το ρολόι δεν κάνει τον άνθρωπο. Τις θέσεις και τις δουλειές που είχα, τις πήρα όταν φόραγα Daytona και IWC (κι αυτά πολύ ήταν), όχι όταν άρχισα κι έπαιρνα τα ΑΡ και ΡΡ. Κι όταν ήμουν φοιτητής που τα πήγα μιά χαρά και το ευχαριστήθηκα, ένα Casio G-Shock είχα. Ο άνθρωπος κάνει τη ζωή του κι όχι το ρολόι τον άνθρωπο - όχι ότι είπε κανείς εδώ κάτι αντίθετο, ούτε βέβαια λέμε να φοράμε μόνο όλοι G-Shock αλλά απλά λέω πως νοιώθω.
Το 1680 "ghost" μπορεί να είναι ξεθωριασμένο αλλά είδα πρόσφατα ένα Sub ενός φίλου (που έφυγε η στεφάνη στο ρολόι) και στον καρπό του έδειχνε πολύ ωραία με αυτό το "διάφανο" κενό/στεφάνι γύρω-γύρω. Το ghost Sub είναι κάπως έτσι. Επίσης, ένα τέτοιο κομμάτι αν δεν μου 'βγει' σε γούστο (ως γνωστόν δεν έχω ασχοληθεί με vintage Rolex καθόλου), στη χειρότερη περίπτωση το δίνω και πιθανότατα δεν χάνω χρήματα. Το ίδιο και για ένα Hulk, κλπ. κλπ.
Σε χώρες που δύσκολα κομμάτια δεν φοριούνται, επισκευάζονται ή χρησιμοποιούνται εύκολα, η μόνη λύση είναι Ρόλεξ, Ωμέγα και λίγα άλλα τέτοιου τύπου. Το φοράς, αντέχει, αν χαλάσει το πας στους γνωστούς φίλους μας ωρολογοποιούς, κι αν έρθει η ώρα να το δώσεις το κάνεις γρήγορα και δεν χάνεις και πάρα πολλά. Εδώ στην Ελλάδα έτσι είναι η κατάσταση, αν θέλουμε να μιλάμε πρακτικά. Όμορφο είναι νά'χεις και το καλό κομμάτι που ξεχωρίζει, ναι, αλλά μόνο αν το lifestyle που έχεις στο επιτρέπει. Το πολύ καλό κομμάτι δεν είναι απαραίτητο στη ζωή, αν όμως έχεις κλείσει με όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις και μπορείς να γευθείς κι αυτή την ομορφιά ως έξτρα απόλαυση, τότε ναι γιατί όχι.
