Μετά από δύο χρόνια ξανάτρεξα στον Μεγαλέξανδρο, το δεκάρικο και πήρα μαζί μου και τον Ντίμη για να μαθαίνει. Πριν την εκκίνηση πήραμε την ευλογία του Άγιου Πόντιου Γιόντα Λουρομάστερ γνωστού κι ως Άι Γιωρίκα των εκτός δρόμου Λουριών, ο οποίος μας φώτισε και αποφύγαμε τη σύλληψη απ' τη δίμετρη αστυνόμο, αποφύγαμε τη CPR (φιλί της ζωής) απ' τις Ερυθροσταυρίτισσες, αποφύγαμε το φορείο λίγο παρακάτω που με τις λάγνους ήχους του μας καλούσε στην αγκαλιά του, αποφύγαμε και το καφεδάκι στην παραλιακή και καταφέραμε μετά μπανανών και ενεργητικών μπαρών να τερματίσουμε. Βεβαίως δεν πρέπει να παραλείψω και την ηθική υποστήριξη από τα δεκάδες μαύρα, εμπριμέ και πουά κολάν που μας έδειχναν το δρόμο προς τον τερματισμό κι ας προσπαθούσε συνεχώς ο Ντίμης να σταματάει στα κόκκινα φανάρια που συναντούσε στη διαδρομή ως νομοταγής οδηγός. Εμείς βεβαίως έχουμε ακόμα εκατοντάδες χιλιόμετρα μπροστά μέχρι ν' αρχίσουμε να σκεφτόμαστε για λουροαλλαγές.
'Αντε και του χρόνου.
