Συμβάσεις δεν υπάρχουν, κανόνες δεν υπάρχουν –κι αν ακόμη υπάρχουν δεν είναι υποχρεωτικοί. Ο καθένας τραβάει όπως μπορεί, ό,τι μπορεί, όποτε μπορεί και με ό,τι μέσο έχει στη διάθεσή του και τον βολεύει. Ιδίως, τραβάει ό,τι θέλει και δημοσιεύει ό,τι θέλει, πάντα ταύτα αυτονόητα. Για μένα δεν τίθεται ζήτημα συνάρτησης της αισθητικής με το μέσο, αλίμονο, φανταστικές φωτογραφίες από κινητά έχω δει πολλές φορές -και εδώ μέσα. Υπάρχουν ήδη σήμερα πολλοί καλλιτέχνες που τραβάνε αποκλειστικά με κινητό. Όπως επίσης έχω δει τραγικές φωτογραφίες από κατά δήλωσή τους «φωτογράφους», με εξοπλισμό πολλών δεκάδων χιλιάδων ευρώ.
Και έχω ακούσει, από υποτιθέμενους επαγγελματίες ό,τι παπαριά χωράει ο νούς, ότι ας πούμε το RAW είναι άχρηστο, ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε φλας διότι δεν είναι καλλιτεχνικό, ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε PS διότι επίσης δεν είναι καλλιτεχνικό ή ότι το καλύτερο φυσικό φως της ημέρας είναι μεσ’ το νταλαμεσήμερο. Έχω δει με τα μάτια μου τύπο, επαγγελματία επί είκοσι χρόνια, να συγκρίνει μηχανές της ίδιας εταιρείας (προηγούμενο και τρέχον μοντέλο) και να καταλήγει ότι η παλιά έχει «πιο ζωντανά χρώματα», αγνοώντας –επί επίσης είκοσι χρόνια- ότι οι μηχανές διαθέτουν profiles και ότι αν είναι να τις συγκρίνεις φρόντισε τουλάχιστον να τραβάνε στο ίδιο προφίλ. Έχω δει εκθέσεις κουλτουριαρέϊκες, όπου το κοινό θαυμάζει εκστατικά , ξέρω ΄γω, μια πλαστική σαγιονάρα φλουταρισμένη ή μια ζώνη ασφαλείας πιασμένη άξω από την πόρτα ως δημιουργήματα εφάμιλλα –τουλάχιστον- αυτών του Ansel Adams. Όπως έχω δει και τύπους να τρώνε τα χρόνια τους στο Instagram, παίζοντας το παιχνίδι follow/unfollow – like for like, λες κι έχει καμία σημασία.
Και κάπου μέσα σ’ όλη αυτή τη φασαρία, α, εμένα η δική μου μηχανή είναι πιο καλή, α, εγώ έχω κάνει εκθέσεις, α, εγώ έχω τόσους followers, χάνεται και το ζητούμενο, δηλαδή να τραβάμε εικόνες που ευχαριστούν εμάς τους ίδιους –μόνο αυτό μετράει, τίποτε άλλο. Ή και να μη μας ευχαριστούν, ακόμη καλύτερα καμιά φορά, ώστε να παλεύουμε να πάμε πιο μπροστά.
