Οπως εχω πει σε συναντησεις και συζητησεις,η σκεψη μου ειναι (μαλλον για να ακριβολογω ηταν),η συλλογη μου να περιλαμβανει αποκλειστικα πανερια.
Είναι σαν να βλέπεις έναν κόσμο γεμάτο ξανθιές. Να πηγαινοέρχονται, άλλες με καρέ, άλλες με κοντό κι άλλες με μακρύ, με ίσιο ή σγουρό, αλλά όλες ξανθές. Μετά ίπτασαι, βλέπεις τον κόσμο των ξανθιών από ψηλά, αμέτρητα ξανθιά κεφαλάκια, όλα όμοια. Σαν να ζωγραφίζεις σε κίτρινη ακουαρέλα με κίτρινη ξυλομπογιά.
Και μετά εμφανίζεται στην τηλεόραση εκείνος ο ξερακιανός μα συμπαθής τύπος που στο κεφάλι του έχει φυτρώσει ένας στρογγυλός θάμνος και λέει ότι κάπου εκεί κρύβεται μια μικρή, χαρούμενη καστανή…
Πάρε ρόλεξ.