Το ότι κάθε ιδιωτική εταιρία έχει σαν ΜΟΝΑΔΙΚΟ σκοπό ύπαρξης το κέρδος είναι γεγονός και είναι και λογικό.
Αυτό που "ενοχλεί" είναι αυτή η μπλαμπλαδοπαπαρίαση με τα τσιτάτα που επιβάλλουν οι σύγχρονες τακτικές διοίκησης, περί:
"Αξίας του ανθρωπίνου δυναμικού"
"Το asset της εταιρίας που είναι οι εργαζόμενοι της"
και λοιπά μπλα-μπλα-μπλα.
Bullshit: οι εργαζόμενοι είναι καταπληκτικοί, όσο υπάρχει κερδοφορία. Μετά είναι απλά για πέταμα.
Αυτό νομίζω ότι "ενοχλεί" τον Γιώργο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτό αντιλήφθηκα από τα γραφόμενα του.
Εμένα με ενοχλεί και κάτι άλλο (ψιλοάσχετο): τα ποσά που δαπανούν αρκετές εταιρίες για την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη (άλλη νέα μπουρδολογία, το πιο politically correct των Δημοσίων Σχέσεων) όταν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι τους είναι κακοπληρωμένοι. Πλήρωσε πρώτα τον κόσμο που σου φέρνει τα έσοδα και μετά φτιάχνεις και την "εικόνα" σου.
Αυτά τα αντι-νεο-φιλελεύθερα για σήμερα
