Μες στην εβδομάδα που τελειώνει, θα ήταν τα γενέθλια του πολυαγαπημένου μου βαφτιστήρη, δεύτερου ανηψιού μου κατά σειρά. Θα γινόταν έντεκα ετών. Τον χάσαμε πέρυσι το φθινόπωρο, έπεσε από το μπαλκόνι του καταραμένου σπιτιού του γαμπρού και της αδελφής μου, όγδοος όροφος. Τρεις μέρες πριν το συμβάν μου είχαν πει τον καφέ, εδώ στην Ασία, η μητέρα ενός πολύ φίλου, Έλληνα. Άμεσα μετά το γεγονός, στο χρόνο που είχα εδώ πριν μπω στο αεροπλάνο για να έρθω Ελλάδα (για την κηδεία), πήρα το φίλο μου τηλέφωνο και μου είπε πως όταν το άκουσε η μάνα του, είπε άμεσα "...
το παιδί πήδηξε..."
Δεν ξέρουμε τί έγινε. Έχει σημασία? Ο καθένας έχει διαφορετική απάντηση γι'αυτό. Για μένα προσωπικά έχει. Αυτά που συμβαίνουν είναι απόρρεια δικών μας πράξεων, αυτό είναι το κάρμα. Αυτό όμως πλέον δεν έχει μεγάλη σημασία, γιατί το συμβάν έγινε, δεν αλλάζει. Όχι μόνο όλα, αλλά ακόμη κι αυτό, είναι πλάνη - το πραγματικό είναι αυτό που είμαστε και δεν έχουμε ανακαλύψει.
Ο φίλος (που η μητέρα του μου είχε πει τον καφέ) είναι συλλέκτης. Μόνιμα στην Ασία εδώ και 13 χρόνια, duty free κάθε μοντέλο Rolex (LV, SDDS, Sub ND, τρία Daytona steel, όλα με τα στικεράκια τους και στο θησαυροφυλάκιο). Και τί τα κάνει? Τα 'βγάζει βόλτα' μία στους 5 μήνες, κάθε μέρα Frogman και δεκαπενταετίας Speedmaster στη δουλειά. Τά'χουμε συζητήσει πολλές φορές, έτσι είναι οι συλλέκτες, καλά κάνει, έχει κομμάτια που αν πάει να τα δώσει θα βγάλει κι από πάνω, δε θα χάσει.
Στη γέφυρα που ενώνει το Far East Plaza με το Galleria DFS, απέναντι, περνώντας πάνω από τον Scotts Rd. Για μένα η ζωή είναι ένα ταξίδι. Να γευθείς, να περιηγηθείς, να νιώσεις, να εξερευνήσεις. Αν οι περασμένες πράξεις σου έχουν γραφτό να σου έρθει καλή τύχη, θα το πάρω. Κι αυτό κάνω. Πρέπει όμως να υπάρχει και προσοχή - οτιδήποτε σε δόση εκτός του "...
παν μέτρον άριστον..." είναι παγίδα για κακοτοπιά. Ωραίο είναι να μπορείς να αγοράσεις ένα perpetual. Δε λύνει προβλήματα όμως, απλά κάνει τη ζωή λίγο πιό ενδιαφέρουσα, τίποτε παραπάνω. Ένα perpetual. Ένα Grand Seiko, τέσσερα Rolex, οκτώ G-Shock, τρία Citizen JDM και δεν ξέρω 'γω τί άλλο - όχι, όλα αυτά μαζί δεν κάνουν τη ζωή πιό ενδιαφέρουσα. Το πολύ το μπέρδεμα το φοβάται κι ο 'καθαρός'. Λίγα και καλά. Κάτι συμβαίνει και μένεις χωρίς λύση? Πάμε έξω να πάρουμε άλλο ένα, έστω και πιό φθηνό.
Έτσι δεν έγινε η ζωή μας? Οι dSLR, για παράδειγμα, είναι αναλώσιμες. Σου χαλάει, την πετάς. Ο τόπος έχει γεμίσει ρολόγια. Δεν ξέρουμε πού πατάμε, τί έχουμε, τί κοιτάμε, τί κυνηγάμε. Μαζί μας θα τα πάρουμε? Ενοίκιο πληρώνουμε. Ξυπνάτε. Ενοίκιο είναι τα 18 χιλιάδες Ευρώ για το σφραγισμένο 5711. Τύχη να έχουμε υγεία και να φοράμε, να ευχαριστηθούμε ό,τι έχουμε. Είμαι 44 ετών, πόσα χρόνια έχω μπροστά μου να ζήσω όποιο ρολόι επιλεξω να αγοράσω τώρα? Ξέρω πόσα? Όχι.
Ξεκίνησα σήμερα για το
The Hour Glass, εκεί στην πιό πάνω φωτό στα αριστερά στο βάθος, πριν την Orchard (η οποία είναι κάθετη στη Scotts). Στο αριστερό μας χέρι το Grand Hyatt, με το περιβόητο club/bar
Bricks στο υπόγειο (οι πιό καλές βίζιτες). Στο ισόγειο του Hyatt η μπουτίκ του Richard Mille, δεν έχω περάσει ακόμη από 'κει. Δε θα χρειαστεί. Αυτός είναι μόνο για pre-owned. Δέκα χιλιάρικα είπε ο Ben για το σέρβις του σουπερ-μαρκετίστα R. Mille, πέντε χιλιάρικα λέει μόνο για να το δούνε και να σου πούνε τί τρέχει. Τί λες ρε μεγάλε? Σιγκαπουριάνικα πάντα, διαιρέστε με 1.74.
Patek - καμμία αύξηση το 2011, αύξηση το 2012, καμμία αύξηση το 2013 και το 2014 ως σήμερα, ε, εντάξει, δε το γλιτώνουμε. Τρία, τέσσερα τα εκατό. Δεν μπορείς να παραπονεθείς, σ'αυτόν τον τομέα τουλάχιστον. Μου έδωσε ο Ben τα στοιχεία του dealer του στο Hong Kong, πήρε από 'κει το Portuguese Perpetual, ακριβώς ίδιο με αυτό που δοκίμασα σήμερα. Λέει, πάρα πολύ καλό movement, πολύ competitive τιμή στο Hong Kong. Ο AD του κάνει JLC, Lange, IWC. Κάνεις το wire και τελειώνεις.
Το Portuguese Perpetual (WG, blue dial) έχει εδώ 60,000 Σιγκαπουριάνικα. Δεν κάνουν έκπτωση, δίνουν ένα winder. Χάος. Έχουν βγάλει τα παιδάκια να πουλάνε τα ρολόγια στις μπουτίκ (η εν λόγω σκηνή ήταν στο Galleria DFS) και δεν έχουν ιδέα μουσικής. Δεν τους αφήνουν δηλαδή. Ο Ben το πήρε το ρολόι ένα τριαντάρι Αμερικάνικα αν συγκράτησα καλά αυτά που μου είπε, κι εδώ έχει πενήντα. Άιντέ μάναμ!
WG deployant buckle - IWC Portuguese Perpetual, blue dial.O Ben ξέρει και βγαίνει στο Hong Kong, με τον 'conkers' του TRF. Ο τύπος έχει, λέει ο Ben, συλλογή με Patek, τρελλά κομμάτια... Θα γίνει συνάντηση μόλις περάσω από 'κει. Κάθε τρελλός κι η μοίρα του, αλλά άμα σ'αρέσει αυτή η περιπέτεια τότε δύσκολα την κόβεις τη συνήθεια. Γιατί όχι? Έτσι μ'αρέσει. Ήρθε ο κακομοίρης ο nerdy Ben μ'ένα 15400 white dial, hairlines από 'δω, hairlines από 'κει, εισαγωγές-εξαγωγές, γραφείο στην Ινδονησία, οικογενειακή επιχείρηση. Πολύ ζεστός για Ελλάδα, είχε πάει χρόνια πριν και θυμάται το φαγητό, με ρώτησε με μεγάλο ζήλο για το πώς φτάσαμε στο οικονομικό αδιέξοδο. Του τά'πα ένα χεράκι, τον στόλισα πάλι τον συγχωρεμένο τον Αντρέα, "...
στην περίοδο '67-'74 έγιναν πολλά έργα υποδομών..." κλπ., ναι ρε, έτσι. Διαλυθήκαμε για νά'χουν δεκαπέντε σατανικά έξυπνοι λαλιώτηδες εκατομμύρια στην Ελβετία.
Πήγε πρόσφατα (πέρυσι-πρόπερσι, αν θυμάμαι καλά) στο Παρίσι, του βούτηξαν το πορτοφόλι, κόμπλα, ακόμη το θυμάται, τί να του πεις... Εδώ κλέβεις και σου κόβουν το χέρι, μετά δεν κινείται τίποτε, πώς να προσαρμοστείς σε χώρες όπως η "δημοκρατική" Ευρώπη? Expat και πάλι expat. Να σηκώνονται τα αεροπλάνα όποτε θες, να μην υπάρχει όριο σε τίποτα, να μπαίνεις στο duty free και να πυροβολείς αδιακρίτως και χωρίς καμμία μα καμμία λύπηση - δύο γερές πιστωτικές φτάνουν. Χωρίς πατρίδα, χωρίς φόρο, χωρίς έννοια. Pure shopaholic bliss. Είναι κι αυτό μία εμπειρία, βέβαια - ένα level που καταλαβαίνοντας πως μόλις το περάσεις, όλα είναι καλύτερα, ναι, κοντεύεις (ας πούμε 20 δεπτερόλεπτα πιό κοντά στο self-realization).
Γύρω στα 14.6-15.2 χιλιοστά πάχος, δε θυμάμαι ακριβώς τώρα, κι 162 γραμμάρια αν δεν με απατά η μνήμη μου.Είχα βγει για μεσημεριανό πριν. Πρωινό και μεσημεριανό μαζί, δηλαδή, κατά τις 4μμ. Εκεί στο βάθος αριστερά, στη γωνία Orchard & Scotts. Ο καθιερωμένος, πλέον, μπουφές του Marriott. Τη σκίζω τη φέτα που έχει, κάνω σαλάτα σούπερ - και μετά chicken curry. Γι'αυτά πάω. Κάπου στις τεσσερισήμιση σκάει δίπλα μου ένας, Ιταλός έμοιαζε, Γάλλος έμοιαζε, σκούρο χρώμα, Έλληνας έμοιαζε, τέλος πάντων. Καθόταν και περίμενε, κινητό και λοιπά. Σε 10 λεπτά, νάτο το μωρό... Μελαχροινή, 25-30, κουκλάρα. Ο τύπος λιωμένος, την κοιτούσε και δεν ξεκόλλαγε. Βέρα στο χέρι. Πού πας ρε καραμήτρο?
Φιλάκια με το βιζιτο-αμόρε κάθε 4-5 λεπτά, το σαλόνι του εστιατορίου γεμάτο. Πρόσεχε, τά'χω περάσει, μπρρρρ, πώς να του το πεις... Την έφερα από τη Βουδαπέστη το Πάσχα του 2009, για σ/κ. Business Class είχα έρθει εκείνο το σ/κ από Κορέα, 4 μέρες, we move mountains, 5 χιλιάρικα το εισητήριο (με τί άλλο? με SQ, ό,τι ακριβότερο και καλύτερο). "...
Ξέρεις, έχω να πληρώσω τα δίδακτρα..." και λοιπές μ@λ@κίες. Ναι, καλά. Την έβλεπες και τά'χανες, βέβαια. Η λέξη φυσική ομορφιά δεν μπορούσε να περιγράψει τα είκοσι τέσσερα χρόνια της.
Ωραία τραπέζια και έπιπλα, τζαμαρία να βλέπεις έξω όλους που περνάνε, μέσα τίγκα Milfs, οικογένειες, όλοι του σχετικού καθωςπρεπισμού τέλος πάντων. Δίπλα μου 4-5 παντρεμένες, η μία φορά ένα tourbillon, συζητάνε για μπουτίκ, για ρούχα, για Rolex. Τί γίνεται... Δουλεύουν οι άλλοι σαν να μην πω τί, κι αυτές κουβεντούλα. Οι "άλλοι" είναι οι άντρες τους. Καθημερινά είναι χειρότερα, το γραφείο μας είναι δίπλα στην Orchard Rd. και βγαίνουμε για φαγητό μέσα στο δάσος του παραδείσου retail, βλέπεις τις 'δυτικές' ντυμένες στολισμένες να βολτάρουν, τα παιδιά στο σπίτι με τη Φιλιππινέζα, όλα τα προβλήματα λυμένα. Παίρνει ο άλλος 20-30 χιλιάρικα το μήνα (ντόπια - καθαρά), σπίτι με μηνιαίο ενίκοιο 15 (πληρωμένο από την εταιρία φυσικά), τα παιδιά στο ιδιωτικό διεθνές (πάλι ευχαριστούμε την εταιρία), ε, πώς να μην πουλά καλά η Patek, η Hermes και η Lange εδώ?
Πήγα σ'ένα ρολογά προχθές, έχει pre-owned. Φορούσε ένα Arktos με ανεπανάληπτο custom strap, χρώματος γαλάζιο/μπεζ και με έντονα γλαφυρή επιφάνεια - γνήσιο shark fin... Έμεινα κόκκαλο, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο strap. Έχει δύο μαγαζιά εδώ που κάνουν custom straps, ό,τι θες, όλοι μιλούν για αυτά τα μαγαζιά, όσοι έχουν Lange και Patek κάνουν leather straps εκεί. Δεν τό'πα του Ben, θα με κοιτά με τα μάτια καρφωμένα στο δόξα πατρί, δεν μπορούν να το κάνουν pull off, λέει, το ROC εδώ οι Ασιατικοί καρποί - ε, και τί πήγες και πήρες το IWC Perpetual ρε μεγάλε? Αφού είναι σα τηγάνι! Πηδάω από τα Panerai στον Ben, αλλά έτσι είμαι όταν γράφω, πώς να το κάνουμε...
Έφυγα, το άφησα το ζευγαράκι στο μπουφέ. Λιωμένος ο τύπος, με κοιτούσαν και οι δυό τους, τί να κάνω, στενά τα τραπέζια για δύο άτομα, εγώ φταίω που ήμουν δίπλα τους? Τα άκουγα όλα, αλλά ταυτόχρονα δεν άκουγα τίποτα. Distant και εκεί, όπως πρέπει. Να μπορούσα άμεσα να το κάνω κάθε μέρα αυτό. Θα φτάσουμε κι εκεί, αυτό είναι σημαντικό. Δεν μπορείς να του πεις να προσέξει, την έχει ήδη δαγκώσει τη βιζιτο-λαμαρίνα. Δεν θυμάμαι το καλλιτεχνικό της αλλά μου έλεγε "...
θα την κάνω αυτή τη δουλειά μερικά χρόνια ακόμη και μετά σκοπεύω να παντρευτώ κάποιον που θα έχω ήδη γνωρίσει, ο οποίος δεν θα ξέρει τί έκανα..." Εντάξει, δεν διαφωνώ, άνοιξα προχθές την ιστοσελίδα του πρακτορείου στην Ουγγαρία, στο home page πλέον παρακαλώ η δεσποινίς. Όλο και πιό βαθιά σε αυτό το σύστημα, έγινε και το στήθος (ας είναι καλά οι 'χορηγοί' που πετάνε SQ J Class). Ας είναι καλά η κοπέλλα.
Περνά κάθε λίγο και λιγάκι η κυρία να μαζέψει τα πιάτα. Εξήντα και κάτι, εβδομήντα και κάτι, και δουλεύουν. Δεν έχουν τίποτα. Παντού το ίδιο, ειδικά σε όλα τα 'food courts'. Δεν τους δίνουν τα συνταξιοδοτικά που έχουν με αγωνία και κόπους μαζέψει τόσα χρόνια, πότε τότε? Όταν θα πεθάνουν? Σε μερικά food courts πληρώνονται με τους δίσκους που μαζεύουν. Στο Subway με το κεφάλι κάτω, να τρέχουν και να μη σταματάνε. Ψωμί, ψήσιμο, υλικά - production line. Ψυχές, νέοι άνθρωποι, καθαρίζουν, μαζεύουν, χωρίς κανένα περιθώριο. Αυτοί δεν πρόκειται να σε πειράξουν ποτέ, βασανισμένες ψυχές, τί να έχουν κάνει για να το περνάνε αυτό. Οι πιό καλοί άνθρωποι, ζεις την υποκρισία κάθε μέρα στα 'γραφεία' με τον κάθε απρεπή και κακομαθημένο αχάριστο που φορά τα ψευτολουί.
Πηγαίνω και παίρνω σάντουιτς από το Subway εδώ κοντά, στο γυρισμό από το γραφείο, μόνο και μόνο για να τους παρατηρώ. Η μία κοπέλλα καχεκτική, ποτέ δεν είναι χαμογελαστή, σκουπίζει, μαζεύει. Την κοιτάς και δεν σε κοιτά, παρά μόνο κοιτά πάντα κάτω. Η άλλη με τα γυαλιά, μικρή σε ηλικία, χαμογελά. Τώρα κάθε φορά τους μιλάω όλο και πιό πολύ. Ποιός άλλος θα σε δεχθεί πιό ανοιχτά εκτός από αυτούς? "...
Τί να κάνουμε...", μου λέει η κοπελίτσα προχθές, "...
όλη τη μέρα για ένα μισθό..." Διαμαρτύρεται. Δυό-τρεις εκεί, έχουν κάτι - ας το πούμε όχι 'χαμηλό IQ' αλλά τελος πάντων, κάτι, νομίζω δηλαδή, χωρίς να είμαι αδιάκριτος και ρατσιστής. Αλλά τα παρατηρώ, τα ψάχνω, τί να κάνω? Μ'αρέσει, μπράβο στο Subway αν φροντίζουν να βοηθούν και με αυτόν τον τρόπο. Η ουσία όμως είναι αλλού, τις ψυχές κοιτάμε.
Οι φωτό δεν πολυκολλάνε με το κείμενο αλλά τώρα εκεί θα τα χαλάσουμε...Ο
Steve McQueen σε κάθε συμβόλαιο που έκλεινε, έβαζε μέσα και συνθήκη, δεν ξέρω 'γω πόσα κουτιά (κούτες δηλαδή) από οδοντόκρεμες. Κανείς δεν ήξερε γιατί. Έκανε την ταινία και κάπου στη 'διαδρομή' (πριν ή μετά δηλαδή), έπαιρνε το αυτοκίνητο και πήγαινε και μοίραζε τις οδοντόκρεμες σε ορφανοτροφεία... Μόνο αν υπήρχε κάποιος εκεί να μπορέσει καταγράψει τη στιγμή που έμπαινε μέσα και έδινε στα παιδάκια τις οδοντόκρεμες, τη στιγμή στην ψυχή μέσα, του Steve McQueen εννοώ, όχι τη στιγμή έξω. Τί θα ένιωθε ο McQueen εκείνη την ώρα. Είχε βασανιστεί μικρός, και καταλάβαινε τί θα πει ορφανοτροφείο.
Ο άλλος ήταν αγενέστατος, ενίοτε ψεύτης, αλλά και ταυτόχρονα 'αλλού'. Όταν ξέρεις το μέλλον, δεν πιάνεσαι, δεν υπάρχει όριο. Δεν δικαιολογείτο που έβριζε κόσμο, τραυμάτιζε συνειδήσεις, όμως ήξερε τόσο καλά από πού ερχόταν και πού πήγαινε - και το σημαντικότερο, δεν φοβόταν να το πει ανοικτά. "...
Η μόνη συνθήκη για να έχει κανείς θέση εδώ στο boardroom...", είχε πει, "...
είναι να είναι απόλυτα ειλικρινής..." Κι επίσης "...
μπορεί να υπάρχει κάποια ειδική γλώσσα βραχμάνων, που μιλώντας την και φορώντας γραβάτες ή οτιδήποτε άλλο να μπορούμε να μιλάμε μεταξύ μας, εγώ όμως αυτή τη γλώσσα δεν την ξέρω γιατί είμαι middle class California..." Παραφράζω λιγάκι την 'επίσημη' αυτοβιογραφία (Isaacson), δεν μπορώ να βρω το Ελληνικό κείμενο, έχω το βιβλίο, αλλά δεν πειράζει τώρα. Πάρτε τα, πάρτε τα και ξαναπάρτε τα στο κεφάλι, έτσι για να με θυμάστε, σαν να μας λέει μετά την προσωρινή αποχώρηση της ψυχής του από αυτόν τον κόσμο. Είναι σημαντικό να εξαφανίσουμε το φόβο, το φόβο του να μη μιλάς όπως πρέπει, να μην ορθώνεις το ανάστημά σου όπως πρέπει. Ο φόβος παγώνει, μπλοκάρει.
Και μετά κάθονται και μας κοιτάνε τα perpetual calendars.Τώρα πρέπει να γυρίσω πίσω και να πω για ρολόγια, ε? Χμμμμ. Το Spitfire μεγάλο, με μικρό strap για την εν λόγω κάσα, leap year, λέει, και βλακείες. Εντάξει. Εντάξει χάλια, για να το πω απλά. Jeremy Clarkson εκεί που πρέπει.
Top Gun perpetual, all red edition, strap detail.
Πέρασα πάλι από pre-owned shops, εκεί στο Lucky Plaza. Βλέπεις ό,τι θες, ό,τι κόσμο μπορείς να φανταστείς. Ήταν ένας νεαρός, με το κοριτσάκι του, με σαγιονάρα και οι δύο, περίεργα κουρέματα, τατουάζ, Φιλιπιννέζοι, κι ο τύπος φορούσε Daytona all YG με Paul Newman dial, με τα μαύρα sub-dials... Μιλάμε για κομμάτι που το είδαμε pre-owned μία φορά στον Σαμ πάνω στο δεύτερο όροφο και δεν το ξαναείδαμε μετά. Ήταν τότε εδώ το φιλαράκι μου, ο συλλέκτης που λέγαμε πιό πριν, και μου λέει "...
δεκατρία χρόνια στην Ασία κι έχω δει μόνο δύο..." Εντάξει τώρα, μπορεί να είναι ψεύτικο, αλλά ο τύπος κοίταζε συγκεκριμένα ατσάλινα κομμάτια σε μαγαζί με βαριά pre-owned ή ΒΝΙΒ, με διαμάντια πάνω, κλπ. Μιλάμε για πολύ ρολόι εδώ, όχι αστεία.
Το
Top Gun Perpetual είναι κεραμο-τιτανιο-κάσα, ελαφρύ, αλλά σκέτο τηγάνι. Σαρανταeεξάρι-σαρανταεπτάρι, αν δεν κάνω λάθος. Κάπου στα 15.5-16.5 χιλιοστά πάχος. Ωραία η κορώνα του μεγάλου πιλότου, αλλά αυτά τα ρολόγια είναι για μπασκετμπωλίστες.
Μετά πήγα στο The Hour Glass, να δω
Patek. Η προκανονισμένη συνάντηση που έδωσε το έναυσμα για όλα όσα διαδραματίστηκαν σήμερα. Είδα και δοκίμασα τρία dress Annual Calendars (5205 / 5146 / 5396), κι ένα Nautilus power reserve / moonphase (5712) το οποίο ήταν του κουτιού και δεν είχε ακόμη το προστατευτικό σελοφάν πάνω/γύρω από το μπρασελέ. Μπόρεσα ευτυχώς να νιώσω τη (μη αναμενόμενη) νιρβάνα, με το μπλε dial του 5712 που σε πάει διαρκώς αλλού (αναλόγως με το πώς χρωματίζει) αλλά και το πώς αυτό το λεπτό ατσάλινο band αγκαλιάζει τον καρπό - που είναι πραγματικά το κάτι άλλο, δεν περιγράφεται. Το dial του 5712 συγκρίθηκε νοητά με όλα τα dials που έχω δοκιμάσει ως τώρα (σε θέμα ευκρίνειας) και χωρίς καθυστέρηση απλά ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Δεν τράβηξα φωτό.
Αυτά. Όπως είπα η απόφαση ελήφθη, η ετυμηγορία δεν θα μπορούσε να είναι πιό ξεκάθαρη. Ίσως είναι και η έκλειψη της Δευτέρας - να προσέχετε, είναι major events οι δύο εκλείψεις του μήνα.
Όπως είπα, θα ποστάρω ξανά μόνο όταν έχω κάτι νέο, κάτι διαφορετικό και σχετικά παντοτινό, στο νήμα "...
Τί φοράμε σήμερα..."
Ευχαριστώ για την ανάγνωση.
