Παρατηρώ τη συζήτηση που έχει ξεκινήσει το τελευταίο διάστημα γύρω από το όνομα μου, έπειτα από τις συνεχείς αναφορές του προπονητή του Π.Α.Ο.Κ., Άγγελου Αναστασιάδη στη βοήθεια που προσφέρω σε αυτόν και τους παίκτες του και θεωρώ πως ήρθε η ώρα να βάλω τα πράγματα στη θέση τους.
Παιδιά, εγώ στην Ελλάδα υποστηρίζω τον Άρη. Λυπάμαι Άγγελε, δεν έχω κάτι προσωπικό με τον Δικέφαλο του Βορρά και τον κόσμο του αλλά δεν θέλω να κρύψω τις προτιμήσεις μου. Αγαπώ τον Άρη από την εποχή του αλησμόνητου 0-3 με την Περούτζια και την ομαδάρα των Κούη, Φοιρού και Σεμερτζίδη. Δεν σας κρύβω πως εκείνο το βράδυ του Νοεμβρίου του 1979 βρήκα λίγο ελεύθερο χρόνο και άκουσα τις προσευχές ενός φιλάθλου του Άρη, κατεβαίνοντας στο γήπεδο για να βοηθήσω την ομάδα με τα κίτρινα. Από τότε, δέθηκα με τον Άρη και όποτε βρίσκω λίγο ελεύθερο χρόνο τον παρακολουθώ σε όλα τα αθλήματα, ενώ η μεγάλη ομάδα μπάσκετ του Γκάλη και του Γιαννάκη είχε πάντα τη βοήθεία μου, ωστόσο απέναντι στη γκαντεμιά του Ιωαννίδη ακόμα κι εγώ είμαι αδύναμη.
Συμπάσχω με τις δύσκολες στιγμές που περνάει το σωματείο του Άρη και ζητάω πολύ τακτικά από τον Θεό και τον γιο μου να στείλουν λίγο έξτρα ταλέντο στους παίκτες του. Θα ήθελα λοιπόν να παρακαλέσω τον Άγγελο Αναστασιάδη να σταματήσει να με αναφέρει σε κάθε συνέντευξή του και να αφοσιωθεί στο ποδόσφαιρο, αφού εγώ δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με το τι κάνει ο Π.Α.Ο.Κ. παρά μόνο όταν παίζει με τον Άρη. Κι αν σκόπευα να βοηθήσω έστω και λίγο τον Π.Α.Ο.Κ, μετά τα βρισίδια που μου έριξε ο Κατσουράνης όσο φορούσε τη φανέλα του δεν πρόκειται να κάνω το παραμικρό. Λες κι εγώ φταίω που ήταν όλη μέρα με ένα τσιγάρο στο χέρι και δεν μπορούσε να κουνηθεί.
Άρης και δεν είμαι καλά!
