Ανδρέας Δημάτος
Αχρείαστος ήσουν τελικά, Σιδηρόπουλε...
Και τελικά τι κατάλαβε ο Σιδηρόπουλος, που έκλεισε τα μάτια μαζί με τον... μόνιμο βοηθό του Βασιλειάδη στο ξεκάθαρα απλωμένο χέρι του Χολέμπας μετά τη σέντρα του Κοντοέ στο 38' του χθεσινού ντέρμπι του ΟΑΚΑ;
Στη χειρότερη περίπτωση το σκορ να γινόταν 1-1, άντε και να είχε υπάρξει αριθμητική ισορροπία στο παιχνίδι αν ο Χολέμπας είχε ήδη μία κάρτα, οπότε θα ήταν δεύτερη αυτή που πήρε πριν πάει στα αποδυτήρια. Και τι θα γινόταν δηλαδή; Το πολύ – πολύ το... όποιο ντέρμπι να ξεκινούσε από την αρχή. Τόσο κακό θα ήταν;
Το ότι ο Ολυμπιακός είναι πολύ καλύτερος από την ΑΕΚ το γνωρίζαμε και δεν ήταν ανάγκη το χθεσινοβραδινό 0-4 στο ΟΑΚΑ για να το καταλάβουμε. Δεν μας βοήθησε ο Σιδηρόπουλος σε αυτό. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες από το περασμένο καλοκαίρι και μετά έχει εκτοξευθεί σε χαοτικά επίπεδα. Αυτό ήταν το γνωστό...
Καλύτερος θα ήταν και στο 1-1, όπως καλύτερος ήταν στο 0-1, στο 0-2, στο 0-3 και στο 0-4!
Αυτό που δεν μπορέσαμε να μάθουμε είναι αν η ΑΕΚ του Εβαλντ Λίνεν θα μπορούσε να αντιδράσει απέναντι στον Ολυμπιακό με δέκα παίκτες και με 0-1 από το 22'. Η πρώτη σημαντική φάση έκρινε και σε μεγάλο βαθμό το παιχνίδι με τον Σιδηρόπουλο απόλυτα σωστά να δίνει το πέναλτι στο τράβηγμα του Γιάγκο στον Μήτρογλου και να αποβάλλει τον παίκτη της ΑΕΚ.
Κάπου εκεί τα πράγματα έδειχναν τελειωμένα παρά το γεγονός ότι οι γηπεδούχοι, που είχαν μπει με τρομακτική ενέργεια και πάθος στο ματς για να τα δώσουν όλα για όλα, δεν κατέρρευσαν, όπως οι περισσότεροι θα περίμεναν, ειδικά όταν μετά από λίγη σκέψη ο Λίνεν κατάλαβε ότι ήταν αναγκασμένος να βγάλει από το γήπεδο τον ορεξάτο Γκερέιρο για να καλύψει το κενό στο κέντρο της άμυνάς του μετά την αποβολή του Γιάγκο.
Το μεγαλύτερο οξύμωρο, άλλωστε, στο χθεσινό ντέρμπι δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο οι νεαροί και άπειροι παίκτες της ΑΕΚ με... Ελ Σιντ τον Κοντοέ σε θέση δεξιού εξτρέμ (θυμίζοντας την επινόηση προ 25ετίας του Γκμοχ να χρησιμοποιήσει στην ίδια θέση τον Μάκη Χατζή σε ντέρμπι κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό...) μπήκαν στο ματς.
Το «είμαι περήφανος για τους παίκτες μου» που είπε ο Λίνεν μετά το τέλος του ντέρμπι ταιριάζει περισσότερο στην αντίδρασή τους μετά το 22', όταν ο Ολυμπιακός δεν πήρε τον απόλυτο έλεγχο του ματς, όπως αναμενόταν, αλλά παρέμεινε σε παθητικό ρόλο. Τι θα μπορούσε να είχε αλλάξει; Πολλά και τίποτα...
Η δική μου εκτίμηση είναι ότι δεν θα άλλαζε τίποτα ακόμα κι αν γινόταν το 1-1, όπως θα έπρεπε να είχε συμβεί. Οχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για να επιβραβευτούν και κάποια πιτσιρίκια που τόσα έχουν ακούσει και που έχουν δικαίωμα αν μη τι άλλο να το παλέψουν. Ακόμα κι αν τελικά δεν τα καταφέρουν.
Ο Σιδηρόπουλος φρόντισε να μας αφήσει μόνο με τις εκτιμήσεις. Αυτή ήταν και η μοναδική συμβολή του στα όσα συνέβησαν χθες το βράδυ στο ΟΑΚΑ. Εξαιτίας τέτοιων διαιτητών, άλλωστε, το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι καταδικασμένο να ζει με τα «αν».
Κατά τα λοιπά ο Δωδεκανήσιος ρέφερι δεν πρόσφερε υπηρεσία σε καμία από τις δύο ομάδες. Τον Ολυμπιακό μάλλον τον εξέθεσε και του μείωσε την πανηγυρική διάθεση για το τελικό 0-4. Αν και η αντίδραση του Ζαρντίμ μετά το δεύτερο γκολ του Μήτρογλου μάλλον με διαψεύδει...
Ως προς την ΑΕΚ μπορεί και μόνη της να υποβιβαστεί, έχει τα δικά της προβλήματα να αντιμετωπίσει και δεν θα χρειαστεί κανένας Σιδηρόπουλος για να την σπρώξει πιο κάτω. Οπότε; Αχρείαστος ήταν ο Σιδηρόπουλος και αυτό μπορεί να του έχει προκαλέσει και ένα μεγάλο κενό, μία οδυνηρή αμηχανία, ειδικά αν ήθελε να είναι εκείνος ο πρωταγωνιστής. Για τους δικούς του λόγους.
Ούτε αυτό δεν κατάφερε... Την επόμενη φορά...
