Ο Χαρίλαος επαναλβάνει αυτό που είπα πριν κι εγώ και δεν ξέρω αν το διάβασε: το ευφυολόγημα της κότας και του αυγού. Αν δε σπάσει αυτή η φαύλη αλυσίδα αποφασιστικά, την ίδια συζήτηση θα κάνουμε πάντα.
Κώστα και Γιώργο έχω διδάξει κι εγώ σε δημόσια ΙΕΚ και μια πολύ μικρή εμπειρία την έχω αποκομίσει, όχι ως παιδαγωγος τόσο, δεδομένου ότι απευθυνόμουν σε ενήλικα άτομα, αλλά ως εκπαιδευτής με την ευρεία έννοια. Υπάρχει λάθος γονέας, υπάρχει και λάθος εκπαιδευτής (νοιώθω ανοίκεια με τους όρους καλός-κακός). Υπάρχει λάθος οικογενειακό περιβάλλον. Κατ' επέκταση υπάρχει λάθος παιδί, λάθος παρέα, λάθος εργαζόμενος, λάθος γονέας κ.ο.κ. Ο συνδετικός κρίκος όλων αυτών είναι η κοινωνία. Η συνέχιση της κοινωνίας ρυθμίζεται, στη δυτικού τύπου κοινωνία, από το δημοκρατικό κράτος. Όταν το κρατος δεν παίζει το ρόλο του σωστά, είναι άκυρη η εκκίνηση. Η αντίφαση ότι και το κράτος αποτελείται από λάθος ανθρώπους είναι πλαστή: Η πίεση για το σωστό αυξάνει από επίπεδο σε επίπεδο και κορυφώνεται στο επίπεδο της κρατικής εξουσίας.
Με άλλα λόγια, ο καθένας μας οφείλει να είναι σωστός σύμφωνα την κρατούσα αλλά και την προσωπική του ηθική, τους νόμους κτλ. αλλιώς δε θα υπήρχε κοινωνία. Η κρατική εξουσία όμως πρέπει να νοιώθει διαρκώς την ανάσα όλων μας. Τα βέλη πρέπει να κάνουν μια παράκαμψη πριν σταφούν στους εαυτούς μας...
