Αν κ είναι λίγος καιρός που βιώνω την ωρολογοφιλία, κρίνοντας με τα μέχρι τώρα πεπραγμένα μου, είμαι από αυτούς που δένονται συναισθηματικά με τα αντικείμενα, τα συνδυάζουν με γεγονότα, σκέψεις, φάσεις ζωής κλπ που σημαίνει ότι πάρα πολύ δύσκολα τα αποχωρίζομαι.
Κ δεν θέλω λοιπόν κ θεωρώ ότι δε θα υπάρξει λόγος να αποχωριστώ κάποια από τα ρολόγια που έχω ή θα αποκτήσω...οι αγορές μου δηλαδή γίνονται με τον γνώμονα της μελλοντικής υπερήλικης συντροφικότητας ή έστω τυπικής συμβίωσης...
Θα χαρώ στο μέλλον, πρώτα ο Θεός, να δείχνω στα παιδιά μου 10-20-30 όσα θα ναι ρολόγια κ να τα χαίρομαι, παρά να τους λέω ότι κάποτε είχα αυτό εκείνο τάλλο....
Απόλυτα σεβαστή κ θεμιτή η αντίθετα συμπεριφορά, που πολλές φορές μπορώ να πω τη ζηλεύω, του μηδενικού συναισθηματικού κ μη δεσίματος με τα ρολόγια, είναι ρολόγια (όχι άνθρωποι) κάνουμε το χαβαλέ μας με ένα, το χορτάσαμε πάμε για άλλο τώρα...
Σημασία σε αυτές τις συμπεριφορές έχει να κάνει πάντα ένας επίσης βασικός παράγοντας, το οικονομικό, πώς μπορεί να ανταπεξέλθει ο καθένας, τί γούστα έχει, τί επιθυμίες, αν κάνει υπομονή να μαζέψει το χιλιάρικο πχ ή όχι, αν του περισεύει κ το χαλάει άνετα, τί είδους ρολόγια του αρέσουν κλπ κλπ κλπ κλπ
με εκτίμηση Σπύρος
