Λοιπόν, παίδες.

Πήγα στο σέρβις, και στέλνω ανταπόκριση. Πριν όμως, να ξεκαθαρίσω οτι όχι, δεν είμαι εντελώς σίγουρη για τη λαδιά που λέει ο Θάνος. Σίγουρα με εκνευρίζει το πρώτο πράγμα που κάνουν πάντα οι από την άλλη πλευρά του πάγκου όταν εμφανιστεί πελάτης με παράπονο: άμυνα και δικαιολογία με το χαίρετε, δίχως ΚΑΝ να πάνε λίγο πιο βαθιά.
Δίνω το ρολόι μου στην υπάλληλο, της λέω οτι βλέπω ένα σκουπιδάκι μέσα και οτι η πλάκα έχει χρωματική αλλοίωση, και όπως είπα, με το "χαίρετε" απάντησε οτι για όλα φταίω εγώ, με πιο "ρολεξάτο" βέβαια τρόπο...
Ερώτηση πρώτη. Εφ' όσον η υπάλληλος ΔΕΝ είναι τεχνίτρια, για ποιό λόγο απάντησε και μετά είπε "θα το πάω όμως και στον τεχνίτη για να το δει"; Δηλαδή τι τακτική είναι αυτή; συμπληγάδες πέτρες; Πάρε μια αντίδραση να σου κοπεί η όρεξη για να αναλάβει μετά ο τεχνίτης ο οποίος έχει και τα γαλόνια να το πει επισήμως; Παιδιά, μη με παρεξηγείτε, θα σας πω τι είναι αυτό που με πειράζει και γιατί το κάνω θέμα.
Άντε λοιπόν και η ρολεξοφέρουσα κυρά κάνει την πρώτη γνωμάτευση (δίχως καμία ειδικότητα- άραγε θα πήγαινε σε έναν υδραυλικό να της βγάλει τις αμυγδαλές της;), άντε και εξαφανίζεται στα ενδότερα.
Έρχεται κατόπιν ο ΠΑΝΤΕΛΩΣ γραφικός ηλικιωμένος κύριος (άσπρα μαλλιά= χρόνια στο κουρμπέτι), με την άσπρη ποδιά (εδώ τα χειρουργούμε τα ρολόγια, σε αποστειρωμένο περιβάλλον- δεν τα επισκευάζουμε απλώς), άσχετα αν αυτός είναι απλά ο spokesman και πίσω από την πόρτα η πραγματικότητα είναι άλλη.
Και μου λέει το ποιήμα της γραμματέως. Οτι τα σκουπιδάκια που βλέπω είναι γδαρσίματα από το γυαλί που έσπασε (το δέχομαι- άλλωστε μην έχοντας το τόσο κοφτερό μάτι του Πάνου (ενδεχομένως -I will race you!) και εγώ η ίδια προβληματιζόμουν αν είναι όντως γδάρσιμο) και οτι η χρωματική αλλοίωση είναι αποτέλεσμα φυσιολογικής φθοράς του χρόνου (θέλει και το ρόλεξ το... ιαλουρονικό του!). Η απάντησή μου οτι έχω βάσιμες ενστάσεις οτι το παρέδωσα έτσι, δεν προκάλεσε καμία διαφορετική αντιμετώπιση. Το μοναδικό σχόλιο που άκουσα είναι πως αν με ενοχλεί (... τι του λες τώρα, τι του λες τώρα Πάνο; εε;; η φίλτατη Ρόλεξ και ΒΕΒΑΙΑ αναλαμβάνει έναντι ευτελούς αντιτίμου να αλλάξει την πλάκα. "Α", λέω, "με τι κόστος;", Ακούστε στιχομυθία:
- Κοστίζει 300 ευρώ.
- Μάλιστα.
- Βέβαια θα βάλετε και δείκτες.
- Όχι απαραιτήτως, καλά είμαι και με μια σκέτη αλλαγή πλάκας. (άσχετο, εντάξει, πλην όμως γιατί να συμπεραίνεται αυτομάτως οτι εγώ όλη μου τη ζωή την έχω φάει ψάχνοντας τα πως και τα γιατί του ρολογιού μου;)
- Εεε... ναιαιαιαι... οι δείκτες πρέπει να αλλαχτούν εφ όσον αλλάζει και η πλάκα.
- Καλά τότε, εντάξει...
- Οι δείκτες είναι άλλα 150 ευρώ

Μα το Θεό, ήθελα να του πω, "δεν πειράζει τότε, μία πλάκα παρακαλώ, δίχως δείκτες" Ε, μα...


 Έφυγα δίχως πολλά πολλά, αλλά οφείλω να σας πω, οτι αυτό που με πειράζει, ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ με πειράζει, δεν έιναι ούτε το 450άρι (ταρίφα αν το καταλάβατε "ό,τι πάρεις 450!" ), ούτε το ύφος της υπαλλήλου, του τεχνίτη, και το οτι τελικά δεν βρήκα το απόλυτο δίκιο μου. Αυτό που με πειράζει ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ και όχι μόνο στον προθάλαμο του σέρβις της Ρόλεξ, είναι αυτό που έγραψα το πρωί. Οτι ως είδος (θα αποφύγω έστω εδώ να πω "ως Έλληνες" αν και "ως Έλληνες" έχουμε κι εδώ το πρωτάθλημα), είμαστε κατ αρχάς επιθετικοί και όχι δεκτικοί, κατ αρχάς δήθεν και όχι αυθεντικοί, κατ αρχάς εγωιστές και όχι ειλικρινείς.
Παραδέχομαι οτι πριν πάω το ρολόι στο σέρβις δεν κόλλησα τη μύτη μου στο καντράν για να το ελέγξω. Για ποιό λόγο όμως μου "χτύπησε" η αλλοίωση όταν το πήρα;
Γιατί δεν παραδέχεται και ο κύριος οτι τουλάχιστον υπάρχει η πιθανότητα κατά τον καθαρισμό να ψεκάστηκε με κάτι που επέφερε αυτά τα σημάδια που φαίνονται καθαρά οτι είναι σαν σταγονίδια;

Και πάλι, γιατί αρνούμαι να είμαι το πρώτο παράδειγμα όλων αυτών τα οποία αντιπαθώ, κάνω πίσω. Εντάξει λοιπόν, η Ρόλεξ έχει δίκιο. Αυτό με βοηθάει να το πω, το περιστατικό του Πάνου με το δείκτη.

Όμως βρε παιδιά, ό,τι δουλειά και να κάνουμε ο καθένας, ας προσπαθούμε να την κάνουμε όσο το δυνατό ειλικρινέστερα και αξιόπιστα. Και ας μην οχυρωνόμαστε ούτε πίσω από βαρύγδουπα ονόματα, ούτε πίσω από βαριά πορτοφόλια. Δεν είναι αυτά, αυτά που συνθέτουν την πραγματικότητα και την καθημερινή ζωή. Ok?

Καλημέρα σας!

Πάνο, ειλικρινά μου δίνεις θάρρος, και θα ΠΑΩ ΣΗΜΕΡΑ να τους δείξω την πλάκα. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΤΣΙ. Τελεία και παύλα.
Αυτό το οποίο σκέφτηκα αρχικά, είναι ακριβώς αυτό που προανέφερα: Στην Ελλάδα ο πελάτης έχει πάντα άδικο και ο πωλητής/έμπορος κλπ, πάντα δίκιο. Μα και που να μην έχει, άκρη συνήθως δε βρίσκεις. Και όχι, δεν παραδίνομαι (συνήθως) αμαχητί, αλλά έχω λίγο κουραστεί να διεκδικώ τα αυτονόητα. Πολλές φορές κάνεις πίσω για να κρατήσεις την ισορροπία και την ψυχραιμία σου, και που και που λες "βρε άς το να πάει στο..."... Για τα "ρολεξάκια" μας όμως μάλλον όχι, ε;

Έχεις δίκιο παρ' όλα αυτά, ήδη με τρώει, και θα πάω κατά τις 4 να τους το δείξω. Άλλωστε τι έχω να χάσω;

Και δε νομίζω οτι επειδή δεν το επέστρεψα την ίδια στιγμή (το... ψείριζα όταν είχα βγει από το κτίριο) το πρόβλημα μου θα είναι το "μετά την απομάκρυνση από το ταμείο"... Γιατί, τι; Έβγαλα το κρύσταλλο, ψέκασα την πλάκα (γιατί έτσι φαίνεται) το χάλασα μόνη μου και το ξαναπήγα; Λοιπόν- τόνωση! Θα πάω!

Στο μεταξύ θα επιχειρήσω να σου δείξω μια φωτογραφία.

Αναμείνατε.

Βρε Θάνο κι εσύ δε βοηθάς!

Πες κάτι!
Ακόμα και ... αρχαίο!

Καλημέρα σε όλους!
Πάνο όποια στιγμή της ημέρας και να μπω στο Site, είσαι συνδεδεμένος! Πως γίνεται; (Πες μου πως γίνεταιαιαιαι, άφου έχεις φύυυυγει, αφού έχεις φύυυυυγει, τόσο καιρόοοοο....)
Και Θάνο, το «μακάρι να ήμουν ωρολογοποιός» μου θυμίζει επίσης ένα τραγούδι του Β. Γερμανού (αν και δε θα έλεγα οτι είμαι fan, έχει κάποια συμπαθητικά παλιά τραγουδάκια) «θα θελα να, θα θελα να ΄μουν κηπουρος, σ’ ένα κοραλλένιο κήπο στο βυθό.. Θα θελα να, θα θελα να μουν παπουτσής, το χρόνο να μετρώ με το σφυρί»... Φαίνεται ο λεγάμενος δεν είχε Ρόλεξ! (να ΄το πάλι).
Και μιας και, όπως λέω πάντα για τον εαυτό μου, πες μου μια λέξη (αύτην την πρώτη λέξη, που ΄χει στα χείλη μπλέξει...) και εγώ αμέσως θα σου πω ένα τραγούδι, δείτε και τον παρακάτω σύνδεσμο, για να φτιαχτείτε μέχρι το κόκκαλο, Σάββατο πρωί (λέμε τώρα) με φοβερή λιακάδα, και διάθεση σούπερ!

Αν καταφέρετε να το βρείτε στην έκδοση του άλμπουμ back 2 back hits/ με Sinitta και Gloria Gaynor, εκεί να δείτε πόσο θα φτιαχτείτε! Σας υπόσχομαι οτι ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ θα σηκωθείτε και θα αρχίσετε το χορό (εγώ ΑΔΥΝΑΤΟΝ να αντισταθώ). Την εκτέλεση αυτήν τη βρήκα στα itunes.
Και βέβαια δεν σας αποφεύγω, άλλωστε μετά τόσα κομπλιμέντα δεν ξέρω τι θα έπρεπε να ήμουν για να σας αποφεύγω (αν και μπορώ να σκεφτώ αρκετούς χαρακτηρισμούς), εσάς, τα παιδιά ενός θεού- πάντα στην ώρα του, και γιατί όχι, να περάσω κάποια στιγμή από Αίγλη. Θα έχω και το μοναδικό πλεονέκτημα, να στηθώ κάπου και να σας χαζεύω καθώς θα χαϊδεύετε και θα επιδεικνύετε τα «μωρά» σας και θα σκουπίζετε τα «τζαμάκια» τους (έλα τώρα Πάνο, ποιητική αδεία) με τα μανίκια των μανσετών. Κι εσείς δε θα παίρνετε χαμπάρι! Πολύ χάζι!


ΥΓ μήπως να ανοίξω κανένα καινούριο topic μιας και αυτό έχει πλέον σχέση με αλλαγή κρυστάλλου όση σχέση έχουν και τα μούσμουλα με τα τρόλλεϋ, και τη βλέπω εγώ την κλωτσιά να έρχεται, όσο γλυκά και συμπαθητικά να τα χαρακτηρίζεις όλα αυτα!

Ο Θάνος είναι 58 ετών και είναι καθηγητής αρχαίων! (Ούτε το νούμερο μας νοιάζει ούτε και το επάγγλεμα , που αν δεν κάνω και λάθος δεν υπάρχει πλέον... Απλώς στον ελεύθερό μας χρόνο κάνουμε τους ντετέκτιβ... ενίοτε και για να βρούμε αξιόπιστο τεχνικό ρόλεξ!)
Θυμάμαι την καθηγήτριά μου στο Αρσάκειο, κυρία Τσιριγώτη. Λίγο πριν το σχόλασμα, προσπαθούσαμε να ψαρέψουμε αν την επόμενη θα είχαμε διαγώνισμα, για να λάβουμε την άκρως νεοελληνικήν απάντηση:
"Αυτό δύναται γεννέσθαι"!!!

Λοιπόν αγαπητέ Θάνο, σπάνιο δείγμα του είδους που αναγνωρίζεις οτι αν μη τι άλλο που και που σας κρατάμε το χεράκι στα δύσκολα, μαζεύομαι, γιατί αν δε βρω τρόπο να τρυπώνω τη λέξη Rolex σε κάθε μήνυμα, προβλέπω να με πετάνε έξω παρά την καλή σας διάθεση, και την πρόσκληση (και πρόκληση βεβαίως) να παραθέτω το συνονθύλευμα του μυαλού μου μπας και βρω σωτηρία...

Να τώρα Μάκη, τα βλέπεις;
Δώσε θάρρος το χωριάτη!
Μου έκανες κομπλιμέντο κι εγώ τάχτηκα τώρα να το δικαιώσω!
Μεταφέρω από post:
"Γενική τάση, ως προς το γένος των ξένων λέξεων, είναι να τους προσδίδεται το ουδέτερο (το modem, τα bit, τα pixel κλπ)."
Και πιο κάτω:
"αποδίδεται είτε το γένος της πιο σημαντικής λέξης από την ελληνική τους μετάφραση είτε το γένος της λέξης που τα προσδιορίζει."

Δηλαδή: πως θα ονομάζαμε στα Ελληνικά το μπρασελέ; Το λουράκι; (όχι), ο ιμάντας; (όοοχι), το δέσιμο; (ούτε), ε τέλος πάντων και περιγραφικά να αναφερθούμε σε αυτό, δεν πάει καθόλου προς το αρσενικό του (ενδεχομένως προς απογοήτευση των αρρένων του site). Οπότε ΜΑΛΛΟΝ είναι ουδέτερο, άρα ΤΟ μπρασελέ.
Και για την ειρωνία του πράγματος η προαναφερθείσα "κόρη" μου πονούσε τα αυτιά: "ο μπρασελές" και "ο μπρασελές" και, "ο μπρασελές" και, "ο μπρασελές"... ΑΜΑΝ πια...

Αγαπητέ Πάνο,
κάτι το προχωρημένο της ώρας, κάτι ο κακός φωτισμός (ή μήπως η κακή οθόνη; ή μηπώς all of the above?) δεν ξεχώρισα τη μαύρη-κόκκινη από τη μαύρη-μπλε στεφάνη. Οπότε πάλι σωστός: 6 σε ένα!
Δεν μπορώ να μην παρατηρήσω όμως οτι και τα δύο μπρασελέ (βρε παιδιά εγώ πιστεύω οτι είναι ουδετερου γένους και όχι αρσενικού "ο μπρασελές", αν και ξενη λέξη οπότε να ρωτήσουμε τον Μπαμπινιώτη) είναι ατσάλι. Πως και δεν αγόρασες κατιτις σε μισό μισό (για χρυσό δε σε βλέπω αν κρίνω από το καρρουδάκι του υποκαμίσου σου!) για μεγαλύτερη αλλαγή;
Παρεμπιπτόντως Πάνο, χτες διάβαζα ένα άλλο Post για κάποιον με μια γρατζουνιά που όλοι νόμιζαν οτι είναι σε μεταλλικό μέρος κι εκείνος εννοούσε στο τζάμι, και ξεράθηκα στα γέλια! Πολύ αλμυρό και το σχόλιό σου από κάτω!

ΜΚΣ

Το ρολόι αυτό όπως προανέφερα, είναι δώρο από τον πατέρα μου. Ελεύθερα κόλλησέ μου ότι επίθετο θέλεις, αλλά δε θέλω να το αλλάξω. Που να σου πω και το άλλο: δε θέλω να φορέσω άλλο ρολόι στο χέρι μου! Πριν 6 χρόνια, ο τότε μεγάλος μου έρωτας, μου χάριζε για τα γεννέθλιά μου ένα Chopard πολύ όμορφο, το οποίο ευγενικά αρνήθηκα. Πες με ότι θέλεις (όχι χαζή πάντως καθώς το ρολόι αντικατέστησε ένα υπέροχο ζευγάρι σκουλαρίκια!) αλλά δε μου έλεγε τίποτα ένα άλλο ρολόι όσο ακριβό κ να ήταν. Λυπάμαι αν σου χαλάω την εικόνα του φανατικού με τα ρολόγια, μιας και προφανώς τo site είναι για τέτοιους, είμαι φανατική με κάποια άλλα πράγματα (και "μη πράγματα"!).
Ωστόσο, χαίρομαι για όποιον μπορεί να εκστασιαστεί ή και να ερωτευτεί όπως λες (ίσως ακόμα καλύτερα) ένα... κάτι... κάποιον... κάπως... Το να μπορείς είναι μεγάλη υπόθεση. Το αντικείμενο του πόθου, για όποιον το λέει η καρδιά του, αργά ή γρήγορα βρίσκεται...!

Σωστός.
Σωστό και για τα θραύσματα κάτω από dial (αχ, αχ, αχ).
Σωστό και για το μονόδρομο. Αλλά, να, ήθελα λίγο την ψυχοθεραπεία μου, μέσα από αυτές τις κουβέντες εδώ, σου λέω στενοχωρήθηκα πολύ! Το ξέρω, για αντικείμενα δεν αξίζει, όμως... ("Γυναίκες" θα πεις τώρα εσυ...!)
Σωστό και για το καλό σέρβις της Ρόλεξ. Εξ ου και η τσεκουριά.
Ο κύριος Κώστας δεν είχε γεννηθεί με το ασημένιο κουτάλι στο στόμα, από γονείς πρόσφυγες, και παιδί της κατοχής ήταν. Τις κόρες του όμως τις είχε ώπα ώπα! Εξ ου και το ρολεξάκι! Με έκανες και γέλασα, και μόνο γι αυτό σε ευχαριστώ!

Ευχαριστώ και για το καλωσόρισμα και καλή σου νύχτα!
Μαρία

ΥΓ Αν δεν ήσουν υποδειγματικός φοιτητής, αποφοιτήσας στην τετραετία επάνω, ίσως και να περάσαμε ο ένας δίπλα από τον άλλον καποια στιγμή! Ωραίο να το σκέφτεται κανείς αυτό...! For the record τελείωσα το τμήμα Διοίκησης.

Καλησπέρα σε όλους,
Γνωρίζει κανείς πόσο κοστίζει η αλλαγή του κρυστάλλου σε γυναικείο Oyster Datejust? Μου έπεσε σήμερα head down στο πάτωμα και έσπασε. Το έχω 23 χρόνια, μου το είχε κάνει δώρο ο πατέρας μου όταν πέρασα τις εισαγωγικές για ΑΣΟΕΕ, εκείνος έφυγε, το ρολόι έμεινε... ΚΑι είναι ανεκτίμητο για μένα. Δεν το έχω πάει ποτέ για σέρβις, δε χρειάστηκε δηλαδή, και σήμερα όταν το είδα θρύψαλλα στενοχωρήθηκα... Και δεν είναι και καιροί για να χρυσώνουμε το Βαχάρη, αλλά ας κάνω κι αλλιώς...
Ευχαριστώ,
Μαρία