Μάλλον δεν το έγραψα καλά. Αυτή η μουσική πιστεύω ότι θέλει τον "χώρο" της. Θέλει ανθρώπους που την καταλαβαίνουν και την παρακολουθούν με προσήλωση. Το χάμπουργκερ και οι διπλανοί που το μασουλάνε κάπου δεν είναι οι κατάλληλες παρέες.
Απαντώ:
Η μουσική παιδεία, ευαισθησία και συναίσθημα ενώνουν και εξυψώνουν τους ανθρώπους, όσο ετερόκλητοι και διαφορετικοί κι αν είναι, ειδικά όταν εκδηλώνονται έτσι αυθόρμητα και υπέροχα μέσα στην τετριμμένη μας καθημερινότητα, εμφατικότερα δε στους πτωχούς καθημερινούς ανθρώπους…
Ίσα-ίσα, σε τέτοιους "ακατάλληλους" χώρους η μουσική αξία -αλλά και η αξία της μουσικής/χορωδιακής φωνής- αναδεικνύονται με ένα τρόπο πολιτισμικά και πολιτιστικά εκπληκτικό. Γιατί ο καθημερινός άνθρωπος με το μπλουτζινάκι του και τα 10 € στην τσέπη θα κοινωνήσει πολύ πιο μεστά και ανεπιτήδευτα το μουσικό δρώμενο, απ 'οτι ο ξιπασμένος νεοαστός που πάει με τζιπ και γούνα στο Μέγαρο... Η πλειοψηφία των επισκεπτών του Μεγάρου πάνε εκεί για να "δειχτούν" το ξέρουμε καλά αυτό... Και πληρώνουν και 50€ το άτομο...
Η Ελλάδα έχει 2 Μέγαρα. Η Γαλλία -για παράδειγμα- έχει μέγαρο σε κάθε πόλη/κωμόπολη των 5.000 κατοίκων και άνω... Και πολλά στις μεγάλες πόλεις της... Τι να λέμε τώρα για μουσική παιδεία και υποδομές...