… ο χρόνος.
Με την ευκαιρία της αλλαγής, ήθελα να πω πέντε πράγματα επειδή
1ον δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω αυτή τη στιγμή, και
2ον επειδή τα εννοώ.
Μετά από 1,5 χρόνο περίπου ως μέλος, αυτή η κοινότητα αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητάς μου. Δεν νοείται να μην μπω κάθε πρωί, παρέα με τον ελληνικό καφέ, για να διαβάσω τις τρέχουσες εξελίξεις. Ακόμη κι όταν το μυαλό μου κοντεύει να μου χυθεί απ’ τ’ αυτιά λόγω πολλής δουλειάς, θα συνδεθώ έστω και για λίγο και θα πάρω μια «ωρολογιακή ανάσα», η οποία είναι τόσο αναζωογονητική.
Αν το καλοσκεφτείτε, από μια άποψη η κοινότητα αυτή μοιάζει με μια … σχέση. Στην οποία μπορεί να μπαίνει κανείς, να περνά καλά και ύστερα να βγαίνει. Όποτε του κάνει κέφι. Ασύλληπτης αξίας προτέρημα αυτό.
Το φόρουμ αυτό και το βασικό του αντικείμενο, τα ρολόγια, δεν είναι μόνο πινιόν, γραναζώματα μετάδοσης, συστήματα διαφυγής και γέφυρες. Είναι
Η γέφυρα που συνδέει όλους εμάς με κάποιο τρόπο. (εδώ μάλλον είναι το σημείο που αρχίζει το κοινό να εκτοξεύει γιαούρτια ‘αγελαδίτσα της Φάγε’.)
Για όλα αυτά λοιπόν που απλόχερα έχω εισπράξει από αυτή την κοινότητα, θέλω να πω ένα ευχαριστώ εκ βαθέων σε όλους εσάς που την απαρτίζετε.
Να με συμπαθάτε αν, κάπου κάπως κάποτε, έφερα κάποιους από εσάς σε δύσκολη θέση ή εάν σας πείραξα παραπάνω απ’ ό,τι έπρεπε. Δεν ήταν σκόπιμο. Αλλά κι αν ήταν, δεν πειράζει, δώστε τόπο στην οργή.
Να ευχηθώ ειδικά στο Γιώργο, το Δημήτρη, τον Πόντιο, το Γιώργο (φρύδι
), το Στέφανο, τον Άρη, το Βασίλη, τον Κώστα, το Νίκο (το μικρό), το Νίκο (το μεγάλο), τον Ηλία, τον Αργύρη, και σε όλους όσους ξεχνώ ή δεν ξέρω τα ονόματά τους, αλλά φυσικά και σε όλα τα μέλη, ο Καινούργιος Χρόνος να είναι καλύτερος απ’ αυτόν εδώ που την κάνει σιγά σιγά με ελαφρά πηδηματάκια.
Να 'στε όλοι καλά!
nin
