Η μπουτίκ -αυτή καθ´εαυτή- δεν λέει και πολλά.
Ως χώρος, εσωτερικά, στερείται οποιουδήποτε στοιχείου "ιστορικότητας" και παράδοσης. Η πολυδιαφημισμένη ανακαίνιση που σχεδίασε η Ισπανίδα αρχιτέκτων, θα μπορούσε να αφορά οποιοδήποτε άλλο καταστήμα, οπουδήποτε στον κόσμο.
Απλός, ευχάριστος χώρος, που θα μπορούσε να πουλά και ρούχα..
Το στοιχείο που συνδέει παρελθόν και παρόν είναι η μεγάλη πρόσοψη και οι προθήκες, που κινούνται στις γραμμές και με τα σύμβολα της Πανεράι.
Η πόρτα ανοίγει μετά από κτύπημα κουδουνιού και ο πρώτος που βλέπεις είναι ένας μπράβος που στέκεται ακίνητος.
Το προσωπικό που συναντήσαμε, μετά τον παραπάνω, είναι 4 υπάλληλοι (3 άνδρες και μια γυναίκα) και ένας ακόμη μπράβος (το "ομορφόπαιδο" που ανέφερα προηγουμένως, Βουλγαρικής καταγωγής και εμφάνισης).
Μένω λίγο στην παρουσία κτηνωδών μπράβων, γιατί η παρουσία τους μας δημιούργησε απορίες.
Έχω επισκεφθεί ακόμα και απλά καταστήματα σε ρωσικές πόλεις που τα φύλασσαν άνδρες με αλεξίσφαιρα και καλάσνικωφ. Ψωνίζεις μπύρες και ο άλλος είναι από επάνω σου με το δάκτυλο στη σκανδάλη.
Υπάρχει όμως εξήγηση και το πράγμα κολλάει.
Στο αποστειρωμένο και πολύ ασφαλέστερο περιβάλλον της Φλωρεντίας, δεν εξηγείται και τελικά μένει μια δυσάρεστη εντύπωση.
Από τους υπόλοιπους, ασχολήθηκαν μαζί μας δύο. Ο επικεφαλής (ονόματι Γκιουζέπε, 45άρης περίπου) και ένας άλλος 30-35 ετών, που όμως φάνηκε ότι ήταν μειωμένων καθηκόντων, αφού για όλα ρωτούσε τον Γκιουζέπε.
Ευγενικοί και οι δύο.
Ωστόσο, ευγενικοί (και πολύ περισσότερο φιλικοί) ήταν και όλοι οι Ιταλοί που συναντήσαμε οπουδήποτε αλλού.
Όποιος πάει στη μπουτίκ για να βρει βιβλία ή άλλα αναμνηστικά για τα Πανεράι, θα απογοητευθεί.
Επίσης και όποιος πάει για λουράκια, tubes και τέτοια.
Για το 305, ζήτησα λουράκια διάστασης 26Χ22 και μου έφεραν έναν "δίσκο" με 5-6 λουράκια. Τρία κροκό/αλιγ. (μαύρο, καφέ και ένα ανοικτόχρωμο ξανθό), το μαύρο που φορά το 389, δύο πλαστικά και ένα καφέ oiled vintage με το logo (το οποίο και πήρα).
Από ρολόγια, στο εσωτερικό υπήρχε πολύ πράγμα, όμως απαγορευόταν η φωτογράφιση.
Τουρμπιγιονς, όμορφα επιτραπέζια και ρολόγια τοίχου υπήρχαν σε διάφορες προθήκες. Επίσης και μερικά "υποβρύχια" σε διάφορα μεγέθη.
Επί της ουσίας, όμως, χρηστικά πράγματα που ούτως ή άλλως δεν βρίσκει κανείς αλλού και ελπίζει ότι θα βρει εκεί, δεν υπάρχουν..
